|
Ik vlag en fluit weer. Het was ontzettend moeilijk na die ellendige periode. Ik had het gevoel dat ik helemaal opnieuw moest beginnen. Zouden ze weer van alles naar mijn hoofd slingeren? Gelukkig niet, maar het ging belabberd, de eerste wedstrijd. Ik lette op spelers en publiek tegelijk. Dat gaat niet. 'Vier jaar floot ik als vrouw. Het ging hartstikke goed, iedereen kende me. En dan ineens die column in het Nieuwsblad van het Noorden. Zo laag, zo laf. Zogenaamd de gedachtegang van een trainer, Simon Kistemaker, noteren. Ik voelde me letterlijk en figuurlijk verkracht. En langs de lijn klonken nu ineens opmerkingen. Nee, ik ga ze niet herhalen. Lees dat stuk maar. Die termen, ja. 'Ik stapte naar de rechter en won. Maar de rectificatie was een nieuwe trap onder de gordel. Eronder stond het zinnetje: ik mag niet kwetsen en grieven. Voortdurend herhaald, als strafregels. Dat werd me te veel. 'Mijn buurvrouw zag me liggen. Alle pillen in huis had ik geslikt. In het ziekenhuis probeerden ze mijn maag leeg te pompen. Tevergeefs. Ik heb de naalden van het infuus uit mijn arm getrokken en ben zo, op blote voeten, het bos in gelopen. Laat me maar, jongens, ik wil niet meer. 'Waarom ik de volgende ochtend terugkwam, weet ik niet goed. Ik ben in de hal gaan liggen. Op de psychiatrische afdeling ben ik maar enkele dagen geweest. Ik heb een raam opengebroken en ben naar huis gegaan. Weet je wie me gered heeft? Mijn hond. Daar ligt ze. Elvira. Van haar krijg ik zo veel warmte. Hoe kon ik die schat nu in de steek laten? Ik moest gewoon weer lekker naar buiten met haar. 'Het was niet mijn eerste poging er een eind aan te maken. Vooral nadat een vriendin met wie ik zeventien jaar samenwoonde de relatie had verbroken, kreeg ik het moeilijk. Ik had mijn gevoelens verborgen gehouden. Mijn vrouwenkleren lagen verstopt in de auto. Altijd met een smoes de deur uit en dan verkleed een stad in. 'Maar ik hield het niet vol. Ik moest erover beginnen. Kleren die zij nooit droeg, hing ik opzichtig op een rekje. Ze reageerde niet. Totdat ze een keer thuiskwam en ik in vrouwenkleren stond te koken. Het was gelijk voorbij, eigenlijk. Vrijwel alle vrienden haakten af. Het was een aanhoudend rouwproces, leek het wel. Ik nam pillen met alcohol. Drie keer. Drie keer mislukte het. 'Nog voor die relatie ben ik getrouwd geweest. Mijn ex had net als ik destijds problemen thuis. Het was een vlucht, voor allebei. Ze wist van mijn transseksualiteit, maar kreeg er toch moeite mee. Het moest weer stiekem. Kleren in de auto en op pad. In militaire dienst deed ik niet anders. 'Het duurde een paar jaar. We hadden wel twee kinderen inmiddels, twee zoons. Ik wilde ze ook, ik ben dol op kinderen, maar ik wist dat ik ze zelf nooit kon krijgen. Ze zijn nu 28 en 29 jaar, ze accepteren me gelukkig, en er is een kleinzoon. Oma zou je kunnen zeggen, maar zo laat ik me niet noemen, ik ben het immers niet. Het is tante Andrea. 'Na die zelfmoordpogingen wist ik het zeker: als ik mezelf nog een kans wil geven, moet ik vrouw worden. Alleen zo kon ik verder leven. Er kwamen gesprekken met psychologen, maatschappelijk werkers, artsen. Zo'n zware ingreep doen ze niet zo maar. Voordat je hormonen krijgt, moet je zeker een jaar in vrouwenkleren lopen, op locaties waar je je altijd vertoont. Ik was al twintig jaar scheidsrechter, dus je kunt je die blikken wel voorstellen, in de kantines, de bestuurskamers en op het veld. Ik ben in het begin wel eens teruggegaan. Dan durfde ik toch niet. 'Maar ik vond dat ik door moest zetten. Waarom zou ik als vrouw niet kunnen wat me als man wel lukte? Het is mijn hobby, het is geweldig om te doen. Ik bereidde de clubs wel voor. Van tevoren kregen ze een kopietje van een interview met mij. Wat het publiek roept, hoor ik toch niet. Maar van de spelers heb ik nu geen last. 'Eén keer zei iemand: vieze flikker. Dat was na de wedstrijd. Die kreeg alsnog rood. Dat laat ik me niet zeggen. Hij is nog in beroep gegaan, maar trok dat later weer in. Ik had gezegd: hé jij, met je mooie blauwe ogen, ga normaal voetballen. Dat vond 'ie seksuele intimidatie. 'Nu ik vrouw ben, fluit ik beter. Minder arrogant, met meer gevoel voor de wedstrijd. Meer praten, even in het voorbijgaan. Ik zit beter in mijn vel, dat merken de spelers. 'Door de kwestie met de column ben ik voor anderen blijkbaar toch een voorbeeld geworden. Je krijgt reacties uit het hele land. Uiteindelijk heeft de columnist openlijk zijn excuses gemaakt en is er een schikking getroffen. Ik ben tevreden. Nu werk ik aan een boek, een autobiografie. Vanaf mijn geboorte tot 25 oktober 1996, de dag waarop ik voor de wet vrouw werd. De Verandering, zo gaat het heten. Ik help ook bejaarden en hier in Emmen probeer ik een afdeling voor het COC op te zetten, waar iedereen zichzelf kan zijn. Ik weet wat het is als je gevoelens onderdrukt. 'Ik leef meer in het heden, nu. De affaire heeft me sterker gemaakt, weerbaarder. Laat niet over me lopen. Hier, lees dit knipsel eens. Zangeres Dana International, die vroeger man was, mag Israël niet vertegenwoordigen op het Songfestival. Dat zou een belediging voor het land zijn, zegt een rabbijn. Onvoorstelbaar. Ik hoop echt dat Dana die kerel voor de rechter sleept.' Bron: Volkskrant, 29 december 1997 |
||
Mei 1997: Zal 'ie zijn
jodocus ook hebben laten weghalen? De woorden in de column in het
Nieuwsblad van het Noorden dreven Andrea Blom (51) uit Emmen -vroeger man,
nu vrouw- tot diepe wanhoop. Ik ben sterker, nu. Weerbaarder.'