|
Bloot in de Playboy, zingend op haar eerste cd 'I am what I am'. Drukke tijden voor Big Brother-ster Kelly, die nu nog maar één ding wil: dansend door het leven. 'Het jongetje dat er was, is er niet meer'.
'Goedemiddag heren'. Hijgend Kelly is binnen. Het gerucht blijkt zich razendsnel te hebben verspreid, zelfs tot in de keuken. De ster heeft nog niet plaatsgenomen, of de kok staat al hijgend op haar lip. Onverwacht tovert hij een hand te voorschijn. "Hallo, ik ben Hans." "Dag Hans, ik ben Kelly." "Ken je me nog?" vraagt Hans. "Nee", zegt Kelly. "Ik ben je ouwe buurjongen, ik heb vroeger je luiers nog verschoond, maar toen zag je er nog heel anders uit." "Klopt", zegt Kelly, "toen was ik natuurlijk ook nog heel erg klein, ik was een baby. Dag Hans." "Dag Kelly." En met de staart tussen de benen druipt de maître de cuisine af. De verwondering in de eetzaal is groot, groter dan de eetlust. Je ziet de heren achter hunkranten stilletjes denken: is dat vroeger nou een jongetje geweest? Maak dat de kat maar wijs. Kelly is vereerd. "Ik heb heel veel mazzel gehad. Het is natuurlijk niet zo dat elke vrouw die ooit een man is geweest, zulke complimenten krijgt. Niet iedereen is meteen maar een mooie meid. Ik ben blij dat het mij is gelukt te zijn wie ik ben. Ik voel me lekker met dit uiterlijk. Dit hoort bij me." Verliefd Zó jong al zo'n cruciale opgave. Daar moet veel moed voor nodig zijn geweest. "Van jongs af heb ik geweten dat het goed zou komen.Op die ingreep had ik me voorbereid, samen met mijn vriend toen. Ik had hem in een discotheek leren kennen, waar ik werkte als danseres. Ik was heel verliefd. We hebben drie jaar samengewoond en in die drie jaar heb ik veel rust gehad en veel tijd om na te denken. Ik ben meteen begonnen met hormonen en na die hormonen dus de operatie en klaar was Kees." Kees? "Sorry, ik heette Ferry." Ze werpt een steelse blik in de spiegelwand. "Veel transseksuelen hebben het moeilijk. Ik besef dat. Maar ik wil niet voor anderen spreken. Ik ben met niemand te vergelijken. Ik wil ook absoluut geen boegbeeld zijn. Geen ambassadrice voor andere transseksuelen. Ik kan moeilijk de problemen van anderen op m'n nek nemen." "Ik zie mezelf ook niet meer als een transseksueel. Ik zie mezelf als een vrouw. Ik ben vrouw en dat jongetje dat er was, is er nu niet meer. Ik wil vooruitkijken, niet achteruit. Ik wil genieten. Ik wil mezelf zijn. Ik heb al genoeg moeten doorstaan om te worden wie ik ben." "Wat denkt u als je zoals ik in 't Gooi op school zit tussen al die jongens en meisjes en je kijkt om je heen, je voelt jezelf een meisje maar je moet wel met de jongens mee voetballen en in de kleedkamer onder de douche. In de puberteit en in de groei naar volwassenheid is dat een moeilijk proces. Je loopt heel wat deuken op. Gelukkig is het goed gegaan. Ik ben goed begeleid thuis. Mijn ouders waren er extra voor me. Ze hebben ook altijd al geweten hoe ik ben. Met Sinterklaas moest ik geen hijskraan, maar een poppenwagen."
Een tijdperk is afgesloten, een zware tijd voorbij. "Ik heb veel nare ervaringen achter de rug. Ik zat niet lekker in mijn vel. Altijd en overal moest ik me verdedigen. Altijd en overal leefde ik als een rups in een cocon. Altijd moest ik voor mezelf opkomen. En ik denk dat ik juist daarom nu zo sterk ben. Ik straal het uit: kracht en zelfvertrouwen. Weet u, het gaat niet alleen om een mooi gezicht, mooi haar of een mooi figuur. Het gaat ook om de binnenkant, daar vertel ik u natuurlijk niets nieuws mee." Eigenlijk is Ferry altijd al Kelly geweest. "Mensen vragen steeds: hoe lang ben je al zo? Ik zeg dan: hoezo, ik ben altijd geweest die ik ben. Ik ben nu 21, op mijn negentiende heb ik een aangepaste operatie gehad. Verder is er eigenlijk helemaal niks veranderd. Vanaf m'n geboorte ben ik al vrouw, alleen gevangen in een jongenslichaam." Het keurslijf is afgelegd. "Er zit nu een enorme power in me omdat ik heel lang een heleboel dingen niet heb kunnen doen. Ik had nooit een vriendje op de basisschool. Ik had nooit een vriendje op de middelbare school. Ik heb dat nooit gehad. Ik moest me altijd inhouden. Ik mocht nooit met make-up de school in. Dat kon niet. Dat mocht niet. Anders werd ik gepest. Zelf maakte het me niet uit wat ze van me vonden. Desnoods ging ik gewoon naar school met m'n roze tasje." Vanaf nu wil ze nog maar één ding: dansend door het leven. Niet achter bureau of aanrecht, maar op de cd en in de Playboy. Leve het exhibitionisme? "De drang om me te manifesteren, heeft altijd al in me gezeten. Heel jong zong ik bij de Vara al in 'Kinderen voor kinderen' en ik zat ook op ballet. Ik heb in totaal acht jaar klassiek ballet gedaan. Ik kan zingen, ik kan dansen, ik ben creatief. Ik wil resultaten zien. Ik wil zien dat er iets gebeurt. Dat er iets tot stand komt. Ik weiger de hele dag telefoontjes op te nemen. Ik weiger het werk te doen dat elke dag hetzelfde is." "Als mensen mij in een hokje willen stoppen, dan gaan ze hun gang maar. Ik heb me voor het Big Brother-huis opgegeven om te laten zien dat vrouwen zoals ik, extravagante vrouwen zoals men dat noemt, ook heel normaal zijn en als 't moet gewoon aardappelen kunnen schillen in een wereld zonder glamour en glitter. In Big Brother heb ik 97 dagen gezeten. Ik heb dat gedaan omdat ik altijd op zoek ben naar spanningen en uitdagingen. Ik moet per se iets meemaken in mijn leven. Monotonie vervloek ik." Poen
"Big Brother kwam precies op tijd voor me. Ik had net die operatie achter de rug en afscheid genomen van mijn vriend. Ik sta in Playboy omdat ik trots ben op mijn lichaam. Omdat ik het heerlijk vind om mijn lichaam te laten zien. Die poen maakt me geen bal uit. Over die financiële afspraken zeg ik niets; dat is iets tussen mij, de belasting en de Playboy. Maar ik zeg u: voor niks had ik het ook gedaan. Bovendien: voor een meisje als ik is het een eer om in de Playboy te mogen. Dat is toch fantastisch. Ik vind het ook heel geweldig maar, onder ons gezegd en gezwegen, tegelijkertijd ook wel heel erg eng en spannend. Ik heb de foto's gezien en ik ben er erg blij mee. Ik sta er chic op, niet ordinair. Ja, precies zoals ik ben en zoals ik het wilde." Bijna onafgebroken staart Kelly in de spiegelwand. Zwoel zwaait ze haar manen weg voor haar ogen. Een schuine blik, een terloopse vraag. "Vindt u me knap?" Tja, tja. "Weet u", zegt Kelly, "als mensen me zeggen dat ik knap ben, raak ik toch wel een beetje verlegen. Ik vraag me namelijk vaak af wat de mensen eigenlijk werkelijk van me vinden. Kunt u zich dat enigszins voorstellen? Dat mag ik hier toch wel zachtjes tegen u zeggen? Bron: BN/De Stem, 19
januari 2002 |
||||||
