|
Op 26 februari 1989 vertelde Paul Kwikkel, viervoudig Nederlands kampioen stijldansen allround, aan echtgenote Marja dat hij voortaan als vrouw door het leven wilde. Nu, amper een jaar later, heeft Pauline Kwikkel net meegedaan aan de eerste stijldanswedstrijd van het seizoen, staat ze als fotomodel ingeschreven, volgt ze een opleiding tot schoonheidsspecialiste en heeft ze een nieuwe relatie. Met een man. "Ik hoef niet meer stoer te doen. Niet meer te roepen dot de Pin-up club zo goed is. Wat een weelde." AMSTERDAM, zaterdag Pauline Kwikkel (34) houdt van opschieten. Met 140 kilometer per uur sprint ze in haar zilvergrijze Corsa de snelweg op, schiet naar links, haalt een Mercedes rechts in en neemt de rotonde met een snelheid die Niki Lauda doet verbleken. Als ik op de plaats van bestemming met trillende handen uitstap en, niet vies van vooroordelen, opmerk dat haar rijstijl toch nog wel zuiver mannelijke kenmerken vertoont, kan ze daar breed om lachen. " Er zijn anders genoeg vrouwen die ook van flink doorrijden houden hoor," zegt ze, een tikje bestraffend.
In het restaurant knikt ze, als de kelner met een 'alstublieft mevrouw een jus d'orange voor haar neerzet. Ze haalt twee foto's uit haar tas: op beide een danspaar. Links houdt Paul Kwikkel een niet onknappe, ietwat kalende dertiger, een blonde vrouw in een lange roze avondjurk in de armen. De rechterfoto toont Pauline Kwikkel, in volle actie op de dansvloer. De boa-rand van haar japon zwiert wijd uit, haar donkerharige partner lacht een brede, professionele lach. "Mijn eerste wedstrijd als vrouw," tikt ze met een gelakte nagel op de laatste foto. "Zaterdag was dat. Zevende zijn we geworden. Wel even wennen, als je viermaal Nederlands kampioen bent geweest! Dat wordt oefenen, oefenen, oefenen. Nog twee van deze Grand Prix-wedstrijden en dan mogen we in mei meedoen aan het Nederlands kampioenschap. Ik ben overigens nog steeds Nederlands kampioen hoor. Als heer... Besef Toen ze amper vier was, wist Paul Kwikkel al zeker dat hij net als zijn zusje wilde zijn. Een meisje. Op zijn elfde besefte hij ten volle wat er met hem aan de hand was. Ermee naar buiten treden was er niet bij: "Ik hoorde mijn moeder met de buurvrouw praten over haar zoon die had verteld dat hij homoseksueel was. 'Als Paul dat maar met wordt, later. Ik zou bet niet kunnen verdragen', zei mijn moeder. Vanaf dat moment heb ik al die gevoelens heel diep weggestopt. Ik gedroeg me als een man, liep als een man, praatte als een man. Hoeveel moeite me dat ook kostte." "Ik gooide mezelf in bet dansen, daar leefde en leef ik voor. Haalde op mijn zeventiende brons, zilver en goud op de dansschool. Toen ik wedstrijden ging dansen, leerde ik Marja, mijn vrouw kennen. Ze word mijn dansen privé-partner. Laat ik duidelijk zijn: ik hield van haar als persoon. Maar in bed kon ik haar niets geven. Samen zijn we de hele wereld overgeweest. Nederland, Amerika, Japan, als kampioenspaar warden we overal gevraagd. En we hadden een dansschool, in Leidschendam." Het leek allemaal zo mooi, zo perfect. De wereld lag letterlijk en figuurlijk aan de voeten van bet knappe paar. Maar Pauls gevoelens lieten zich niet eeuwig wegstoppen. Een zelfmoordpoging volgde op jaren innerlijke strijd. En een maand later, op 26 februari 1989, lichtte Paul zijn vrouw in. ,Ze was kapot," zegt Pauline voorzichtig. "En daar heb ik alle begrip' voor. Verder wil ik hier niets over zeggen, ik wil niemand voor het hoofd stoten. Ik wil geen sensatieverhaal. Ik wil alleen vertellen hoe goed het je kan vergaan, als transseksueel. Hoe je een stuk aanvaarding kunt veroveren." Nemen vele tot vrouw ge- transformeerde transseksuelen nog weleens hun toevlucht tot lange blonde Karen, panterblouses, lagen make-up en hoge hakken om hun vrouwelijkheid toch maar extra te bewijzen, Pauline heeft dat niet nodig. Kort haar, een pakje met lange broek' en slechts een tikje oogschaduw en lippenstift; geen pancake over de sproeten. "Ik hoefde mezelf ook niet om te vormen, ik was al een vrouw. Ik moest juist moeite doen om me als man te gedragen. Stoer doen, grappen maken over de Pinup club. Mijn hele leven heb ik een maskerade opgevoerd."
Vuurproef Op 11 september van het vorige jaar danste Paul zijn laatste wedstrijd als heer. Twee weken later verscheen ze als vrouw op een wedstrijd om prijzen uit te reiken. Niet om te dansen: "Ik had nog geen nieuwe partner. Bovendien was dit toch een soort vuurproef. Hoe zou de danswereld, mijn wereld, op mij reageren? Verschillend, zoals mensen verschillend zijn. Begripvol, nieuwsgierig, belangstellend, hartelijk, maar ook wantrouwend, lacherig, het idee van 'een bevlieging, gaat wel weer over'. Daarna ging het allemaal razendsnel. De scheiding in oktober, het afstand doen van de dansschool ten gunste van Marja, weer intrekken bij de ouders in Purmerend die, na de eerste schok, hun zoon volledig als dochter aanvaardden. Een stuk erkenning, toen een wildvreemde fotograaf haar zomaar vroeg voor een fotomodellen-opdracht. Een nieuwe danspartner, de opleiding tot schoonheidsspecialiste: "Ik zag dat als een extra zekerheid. Wat had ik gemoeten als de danswereld mij had buitengesloten? Daar was ik bang voor ja, en dat is ook wel geprobeerd. Maar je zag die weerstand afbrokkelen." "Toch was ik heel zenuwachtig voor mijn eerste wedstrijd. Je weet dat er extra op je wordt gelet: danst ze als vrouw wel acceptabel? Ziet ze er niet raar uit, is het geen vent in een jurk? Ik voelde in de gemeenschappelijke kleedkamer de ogen prikken. Wat zit er in die beha, in dat broekje? Maar het werd allemaal 'normaal' bevonden. En toen was het goed." Pauline danste zoals ze nog nooit had gedanst. "Jarenlang heb ik elke nacht gedroomd dat ik als vrouw danste, en nu deed ik het. Iedereen keek. Natuurlijk, zou ik zelf ook doen. Ik ben als viervoudig kampioen immers een bekend iemand. Hoewel het even een gek gevoel was niet in de finale te zitten, ben ik trots op mijn zevende plaats. Je moet bedenken dat mijn danspartner, hoewel talentvol, véél minder danservaring heeft dan ik." Trots: ,Hij benaderde me overigens zelf met de vraag of ik zijn nieuwe partner wilde worden. Moeilijk om als vrouw te dansen, me opeens te laten leiden? Ach, ik ben dansleraar geweest. En nogmaals, ik voelde me altijd al vrouw. Als man ging het dansen me moeilijker of dan als vrouw." Terugblikkend: ,Het is allemaal vlug gegaan, heel vlug. Ik houd van opschieten. Net als met autorijden ja... Ik heb ook een vriend, pas. Daar wil ik niets over zeggen, dat is nog zo pril. Eind dit jaar wordt ik geopereerd, dan is de ommezwaai helemaal voltooid. Toch, hoe kort het ook geleden is, kan ik me helemaal niet meer herinneren hoe ik als man leefde. Alsof er een zwart gordijn is neergelaten over die periode." Nog twee foto's op tafel: een identificatiepasje van de Genderstichting (een organisatie voor hulp aan transseksuelen). Een pasfoto van Paul, en een pasfoto van Pauline. 'De persoon op de linkerfoto is dezelfde als de persoon op de rechterfoto', staat eronder. Het valt niet te ontkennen: als vrouw ziet Pauline er een stuk beter en jonger uit dan als man. Glimlachend neemt ze het compliment in ontvangst. "Paul? Die heeft eigenlijk nooit echt bestaan." Bron: Telegraaf, 10 februari
1990 |
||
