"Geef mij maar een zeven- sterren- hotel"

Met haar spontane optreden in 'Big Brother' verwierf Kelly van der Veer in één klap landelijke bekendheid. Daarna is het nooit meer stil geweest rond de bekendste transseksueel van ons land. Ze weet zich, of het nou om een gastrol in een of andere serie gaat of om voor het oog van televisiekijkend Nederland steeds maar weer proberend het felbegeerde roze papiertje te bemachtigen, altijd wel weer in de schijnwerpers te manoeuvreren. Tegenwoordig heeft de sympathieke Kelly een eigen programma 'Kellywood' op de Rotterdamse regionale televisie, waarmee ze naar eigen zeggen toch minstens twee miljoen huishoudens bereikt en is ze verliefd op een van de rijkste mannen van Engeland...

Een mooi uitgangspunt dus voor een vraaggesprek over rijk en arm. Als om door een ringetje te halen stapt Kelly goedgemutst in de voor haar huis geparkeerde Maybach. "Heerlijk om in zo'n auto rondgereden te worden. Op deze manier is het helemaal niet erg om geen rijbewijs te hebben. Integendeel. Nou, kom maar op met die vragen..."

Oké, wanneer voel jij je rijk?

Kelly strekt haar lange benen uit en kijkt misprijzend naar buiten door het raam van de limo. "In ieder geval niet als ik hier ben. Te veel herinneringen, zoals je schooltijd, je werk, eigenlijk alles wat bij het normale leven hoort. Nee, in Nederland kan ik me niet rijk voelen. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet gelukkig ben. Dat is namelijk vaak wel zo. Om me echt rijk te voelen moet ik een verre reis maken."

Met een schalks lachje: "Zo vertoef ik de laatste tijd regelmatig in een van de duurste hotels van Doebai. Ik geloof dat het zeven sterren heeft of zo. Vanaf het vliegveld wordt je in zo'n soort auto als dit, maar dan een witte, naar je verblijfplaats gebracht. Echt geweldig! Ik voel me dan net een prinsesje. Het eerste wat ik doe als ik aangekomen ben, is mezelf een paar uur opsluiten in de badkamer. Dan draai ik de gouden - of ze echt van goud zijn weet ik niet, maar het ziet er in ieder geval wel zo uit - badkranen open en lig ik tien minuten later in een heerlijk geparfumeerd bad.

Daarna smeer ik me in met de allerduurste bodylotion. Dat staat daar dus gewoon, he? En niet van de lullige flesjes die ze bij ons in de hotels neer durven te zetten. Daar kun je net je bovenarm mee insmeren en dan houdt het toch echt op. "En dan", droomt Kelly weg, "gaan we heerlijk eten in een van de toprestaurants van het hotel. Oh, ik houd er zo van. Zie je me al gaan? Af en toe moet ik me wel een beetje aanpassen. Ik blijf natuurlijk een gekke meid, die regelmatig raar uit de hoek kan komen. Maar ik weet, hoewel etiketten me niet zo veel zeggen, heus wel hoe ik me moet gedragen."

Ze betalen blijkbaar goed bij de regionale televisie?

Kelly giert het uit: "Nee joh!" Vooroverbuigend alsof we in een drukke winkelstraat staan en iedereen meeluistert: "Ik heb tegenwoordig een vriendje en die is loaded. Die heeft zo veel geld, dat hij het in zijn leven niet meer op kan maken. Om zijn privacy te beschermen vertel ik niet hoe hij heet. Bovendien is het een Engelsman, dus er zullen hier toch maar heel weinig mensen zijn die hem kennen."

In haar arm knijpend: "Dit moet ik af en toe gewoon doen, om er zeker van te zijn dat ik niet droom. Ik sta in het middelpunt van het leven. Alles waar ik vroeger van droomde en wat toen niet lukte, lijkt nu met bakken tegelijk naar me toe te komen. En toch ben ik altijd terughoudend geweest in mijn wensen. Ken je die uitdrukking? Be careful what you wish for... Ik ben ervan overtuigd dat als je dingen op een gefrustreerde manier gaat najagen, het uiteindelijk zelfs tegen je gaat werken. Dan bereik je je gestelde doelen never nooit. Op dit moment voel ik me in elk geval zo gelukkig, dat ik van gekkigheid niet meer weet wat ik doen moet. Ik krijg meer liefde en aandacht dan ik aankan en ga nog net niet trouwen. En als dat zo is, laat ik het je onmiddellijk weten, haha!"

Rijkdom heeft voor jou dus vooral met veel geld te maken?

"Welnee! Hoe kom je daar nou bij? Oh, vanwege dat hotel natuurlijk. Ik zal niet ontkennen dat ik me op dat soort momenten de koning te rijk voel. Maar als ik terugkom op Schiphol en met m'n zware koffer over het perron zeul om de laatste trein naar Hilversum te halen, hoor je mij ook niet klagen hoor. Dan ga ik naar huis met een bak vol mooie herinneringen, meer niet. Ik pik die dingetjes gewoon mee en geniet ervan. Aan de andere kant zul je mij niet horen beweren dat geld niet gelukkig maakt. Het is namelijk wel verdomd makkelijk."

Nadenkend: "Maar als je me vraagt of dat voor mij nou het ultieme rijk zijn betekent, moet ik toch ontkennend antwoorden. Ik voel me namelijk het rijkst en gelukkigst als het met de dierbaren om me heen goed gesteld is. Als mijn familie gezond is en het ze voor de wind gaat. Als mijn vrienden en vriendinnen lekker in hun vel zitten. En voor mezelf geldt dat uiteraard ook. Ik hoef echt geen huis van een paar miljoen te hebben." Grinnikend: "Iedere dag naar de kapper kunnen is voor mij ook geen must, maar eĢeĢn keer in de week is toch wel lekker. Als ik een nieuw truitje koop of zo, heb ik daar zeker twee dagen lol van. Een snob ben ik dus absoluut niet."

Kun je goed met geld omgaan?

"Au!" lacht Kelly, "nu raak je m'n zwakke plek. Als ik vroeger flink wat geld had verdiend, was ik in staat om het erin één dag weer doorheen te jagen. Kocht ik kleren en dure luchtjes en de rest ging op in een restaurant of discotheek. Iedere dag was voor mij een nieuwe dag. Zo gebeurde het dus dat ik op maandag en dinsdag leefde als een Hollywood-ster, om vervolgens de rest van de week droog brood te moeten eten. Soms deed ik het bewust rustig aan, maar dat hield ik dan nooit echt lang vol. Iedere maand had ik altijd weer een stukje maand over. Kwam ik weer neĢt niet uit met mijn geld.

Op een gegeven moment was ik het echt zat. En sindsdien", bekent Kelly, "regelt mijn vader m'n bankzaken. Ik krijg een budget en daar moet ik het mee doen. Zie het als een suikeroom, die je iedere keer iets toestopt. Helaas niet meer dan je je kunt veroorloven, maar de tijd van droog brood is voorbij. Ik heb gelukkig ook geen schulden, behalve mijn huis dan. Maar dat zie ik eigenlijk meer als een goede investering."

Koop je wel eens iets waar je later spijt van hebt?

"Oh, zo vaak! Dan loop ik door de stad en koop ik dingen alleen maar om het kopen. Dat is echt ziek hoor. Het slaat helemaal nergens op. Kom ik weer thuis met tassen vol make-up." Haar handtas openend: "Kijk, hoeveel lipglosses zie je? Tien? Twaalf? En hoeveel gebruik ik er? Juist, alleen deze. Die is namelijk het lekkerst en glanst het meest."

Alsof Kelly zich ineens bewust is van chauffeur Robert op de voorbank vraagt ze hem: "Kun je het nog een beetje aan? Anders zet je me er op de hoek van de straat maar uit, hoor. Alhoewel, dan toch liever middenin het centrum...

Weet je, het klinkt waarschijnlijk bespottelijk, maar ik moet iedere dag wel iets kopen. Of het nou een lekker geurtje is, een nieuwe kleur oogschaduw of zoals afgelopen maand hier en daar een kerstbal. Het maakt me niet uit, als ik maar met een plastic tasje met inhoud thuiskom. En dat hoeft dus helemaal niet duur te zijn. Zo koop ik minstens drie keer per week een cd'tje. Dan hoor ik een leuk liedje op de radio en hol ik naar de stad. Dat is echt een verslaving van me. Eigenlijk moet ik daar wat aan gaan doen. Maar ja, het voelt zo lekker om te doen waar je zin in hebt. Dan voel je je immers rijk."

Waar geef je het meeste geld aan uit?

Kelly begint spontaan op te sommen: "Cremes, bodylotion, 'bruin zonder zon'-spray, kleding en vooral deodorant. Niets vind ik namelijk vreselijker dan naar zweet te ruiken. Op deo's bezuinig ik dan ook niet. Ik wil het chicste van het chicste, het duurste van het duurste. Als ik naar een feestje ga, wil ik heerlijk ruiken. Ook onder mijn armen.

Samenvattend kun je dus zeggen dat het overgrote deel van mijn salaris opgaat aan beautyproducten. Ik ga uit van de stelling dat als je er van buiten goed uitziet, je je van binnen ook een stuk lekkerder voelt. Ik heb extensions in m'n haar. Die gaan rustig een half jaar of langer mee. Maar ik laat de hele boel er om de drie maanden uithalen. Een paar uur later heb ik dan weer een prachtige bos met haar. 'Tuurlijk, het is steeds weer een rib uit m'n lijf, maar ik vind het het meer dan waard. Net als nepnagels. Daar stop ik echt nooit meer mee."

Kies maar: gierig of gul?

Kelly veert op: "Absoluut gul! Heel gul zelfs. Ik ben bijvoorbeeld nooit te beroerd om anderen geld te lenen. Als vrienden het moeilijk hebben, ga ik niet de chique poes uithangen. Dan betaal ik rustig hun drankjes aan de bar. Maar ik denk wel dat als je kunt werken voor je geld, je dat niet moet laten. Ik houd niet van profiteurs. Zelf werk ik immers ook hard voor mijn centjes.

Ik vind het bijvoorbeeld ook heerlijk om cadeautjes te kopen voor m'n moeder. En dat hoeven echt geen grote of dure dingen te zijn. Ze is dol op ganzen. Als ik door de stad loop en ik zie er eĢeĢntje die ze nog niet heeft, koop ik die voor haar. Soms kost zo'n ding niet meer dan vijf euro. Als ik dan dat verrukte smoeltje van haar zie, is mijn hele dag goed. Ach, ik houd zo veel van dat mens. Ik kan niet genieten van geld als ik er anderen niet in kan laten delen. Kijk, het zou natuurlijk het slimst zijn om zo veel mogelijk in je eigen zak te houden, maar daar word ik dus niet gelukkig van. Delen, vooral veel delen. Als kind werd het al met de paplepel ingegoten: samen spelen is samen delen. En die regel geldt voor mij nog steeds."