Hallo ieder,

Ervaringen van mijn geslachtsaanpassende operatie in Duitsland, München.

Over het hoe en wat er in München gebeurde een verhaaltje, in logboek vorm, geworden.

Het begin van het verhaal, het papierwerk gereed krijgen enz. is een verhaal apart en die slaan we maar over. Op een gegeven ogenblik trek je in alle ochtendgloren de voordeur achter je dicht, de reis kan beginnen.

De reis,

Heen, Bergen op Zoom via Venlo, Keulen naar München, daar zou ik de volgende ochtend om 7:18h aankomen. In Keulen een tussenstop voor shopping. Het eerste traject was Bergen op Zoom Bergen op Zoom - Roosendaal, daar overstappen richting Venlo.Tot Roosendaal ging alles goed dit was dan ook voor het laatst, daarna een diepe droefenis van omleidingen, uitgevallen treinen, vertragingen etc.. Na x keer overstappen stond ik, gebroken, om 6:00h uur in het station van München. In Nederland kan het reizen met het spoor een rommeltje wezen maar in Duitsland doen ze het nog gründiger.

Terug, alles ging zoals het zou moeten gaan, vertrek München 22:42h, had een slaapplaats geboekt, kwam redelijk uitgeslapen om 9:06h in Utrecht aan, daarna overstappen (na het shoppen) richting Bergen op Zoom. Om 16:35h de sleutel in het slot, ik was weer thuis.

Een tip, als je in een ICE (hoge snelheidstrein) naar het toilet gaat zet dan niet je geopende handtasje in het wasbakje. Boven het wasbakje is een kleine waterkraan geplaatst die automatisch je handtasje vult met water, het is een kleine kraan maar er kan erg veel water uit komen.

In het ziekenhuis

Aankomst ziekenhuis, administratieve handelingen, mijn kamer gewezen, medisch intake gesprek, gegevens over bloed, E.C.G. en longfoto waren al in NL klaar gemaakt, alles oké. Gesprek met de meewerkend chirurg. Gesprek met de anesthesiste, eerder had ik een, in het Duits, formulier gekregen en ingevuld. Anesthesiste had een in het Engels gestelde formulier meegenomen, de anesthesiste was duidelijk opgelucht dat ik, wat, Duits sprak.
Over de verdoving, anesthesiste wilde een algehele verdoving geven. Ik wilde, zoals eerder met de chirurg afgesproken was, een ruggenprik. Anesthesiste was bang dat i.v.m. de duur van de operatie het verdovingsmiddel uitgewerkt voordat men met de operatie klaar was. Bekend is dat de gegarandeerde duur van de verdoving 3 uur is, verdoving zelf kan tot 4 uur aanhouden.

Na enig heen en weer gepraat waarbij ik een schrijven van de chirurg aan mij liet zien waarin stond dat de gehele operatie 3,5 uur zou duren kwamen we overeen, ruggenprik en als die uitgewekt zou raken algehele verdoving. Ze was geen voorstandster voor een aansluiting met een canule en ik ook niet.
Ondertussen kreeg ik 3 flessen met laxeermiddel om door te spoelen, die flessen netjes leeggedronken. Had wel wat maar toch weinig effect, ik plaste het meeste uit, daarna nog een fles leeggedronken even weinig effect, verpleegster vertelde mij dat dit niet zo erg was, de darmen worden toch in de operatiezaal uitgespoten (volgens mij niet gebeurt). Later bedacht ik mij dat ik de vloeistof ophad genomen doordat ik tijdens het reizen weinig had gedronken uitgedroogd was.
Kennis gemaakt met mijn kamergenote. Ook een Ts. Ze kwam uit Erfurt, ging de volgende dag naar huis. Gezellig gebabbeld tot 2-3 uur in de ochtend.

Operatiedag / operatie

Normaal gebeuren deze operaties rond 10 uur. Om half acht kreeg ik het advies om te douchen, ging even mijn zeep en handdoek uit wc / wasplaats halen toen ik terug kwam bleek mijn bed al weggehaald te zijn en stond voor de lift. In de lift van kleding verwisseld en met een stuk zeep in mijn knuistje geklemd werd ik de vooroperatiekamer in gereden.
Algemeen fitwerk infuus aangesloten, ruggenprik, weinig gevoeld, toen de verdoving begon te werken werd ik de operatiekamer in gereden, dit was op 8:08h.

Even ertussendoor, wat mij opviel dat niemand van het verplegend personeel of artsen mij vroeg "bent u niet bang voor de operatie". Dit in tegenstelling bij de VU Amsterdam waar men tot ongeveer 10 keer dit vroeg waarna ik op een zeer unladylike wijze uit mijn slof schoot.

De operatiekamer was een bunkerachtige ruimte, verwachte aan het plafon een rail met haken te zien voor de clandestiene slacht op zaterdag. Op de operatietafel gelegd, even niet opgelet en toen bleek dat mijn benen al in de beugels lagen (door de verdoving merk je niets). Schoonmaken met een ontsmettingsvloeistof en toen begon het. De chirurgen, twee, werkten stevig door, veel werd er niet gesproken alleen aanwijzingen. Echt teamwerk. Er moet ook nog aardig gedrukt en geperst worden. Hoewel je vrij aardig zicht hebt kun je niet alles zien omdat het nu eenmaal een moeilijke plaats is.

Stilletjes draaide de tijd door, chirurgen aan het werk, hoewel ik graag andere mensen aan het werk zie begon ik mij een beetje te vervelen, op een gegeven ogenblik bemerkte ik enig gevoel, je kon voelen met wat de chirurgen aan het werk waren, ergens wel een grappig gevoel en het deed geen pijn. Dit ging zo een tijd door, totdat !!!!! het pijngevoel plotseling terug keerde, toen wist ik precies waarmee de chirurgen bezig waren. Ik moest even denken wat te doen, ik wist dat de operatie tegen het einde liep ze waren net bezig de losse endjes weg te snijden en de laatste hechtingen vast te naaien dus ze waren zo klaar, anderzijds ik wist niet hoe lang eventjes is en een echt prettig gevoel is dat snijden en naaien in je vlees niet. Dan maar de anesthesist geroepen, dat gaf een probleem. Ik kon met moeite de aandachttrekken van de anesthesist hij was, omdat hij niets te doen had, met de operatiezuster de verveling aan het verdrijven. Hij vroeg mij of de verdoving uitgewerkt was, ik wees hem op mijn teentjes die ik kon laten wiebelen. Kreeg toen een narcosemiddel toegediend. Ik bemerkte dat ik door IT (de clown uit het boek van Stephen King) met een mes achterna gezeten werd, hij stak mij regelmatig. Daar ik dit niet leuk vond leek het mij beter er iets tegen te doen. Mijn idee was dat je met een vat dieselolie en een staaf dynamiet een eind kunt komen. Juist toen ik IT wilde vernietigen kwam ik bij, had er zwaar de Pé in ik had zo'n mooie knal in mijn gedachten. Kreeg weer een narcosemiddel toegediend, anesthesist was nu in de buurt, nu was ik in de piste van een circus vastgebonden op een draaischijf als doel voor een messenwerper. Messenwerper kon goed gooien, iedere keer raak. Op een gegeven ogenblik hiel het gooien op al bleef ik nog een tijdje rondtollen op die schijf, daarna kwam ik weer bij.

De operatie was afgelopen.

Terug naar de verkoeverkamer, een tijdje in de wachtstand gelegen daarna terug naar mijn kamer om 12:15h

Aangekomen op de kamer kreeg ik een infuus met toegevoegde pijnstiller, infuusleiding werd verbonden met een flow alarm. Daar de leiding die aangesloten was aan een ader in mijn hand, niet goed geplaatst was en regelmatig knikte zodat de flow gestopt werd, ging het alarm regelmatig af.
Gaf de verpleegster advies om de leiding, bij mijn hand, in een lus te leggen. Verpleegster vond het beter dat ik mijn hand stil hield. Aan verpleegster voorzichtig uitgelegd dat ik mijn handen niet stil zou houden en dat het voor mij niets uitmaakte als het alarm, om de paar minuten, af zou gaan, ik ben er al en zij moet komen. De leiding kreeg een lus.

Ook kreeg ik een ijszak (zo'n plasticzakjes geval) tegen de wond aangelegd om de zwelling tegen te gaan. Na een tijd begon het mij op te vallen dat iedere keer als die ijszak verwisseld werd de pijn toenam. Op zich niet vreemd stel je eens voor -20 C tussen je benen. Gelijk nadat er een nieuwe zak geplaatst werd verschoof ik die zodat ik er geen last van had. Na een tijdje begon mij dit te vervelen, toen de verpleegster weer met een nieuwe zak kwam vroeg ik haar of ze gelijk een fles whisky mee kon brengen dan hadden de ijsblokjes nog enig nut, ze keek een beetje vreemd naar me, ik kreeg geen ijsblokjes meer.

Rustige nacht.

Dag 1 na de operatie
Kon de gehele dag bijna zonder storing een boek lezen
Kreeg soep voorgeschoteld (zie Voeding).

Dag 2 na de operatie
Drains verwijderd
Leesdag
Pap bij de soep (zie Voeding)

Dag 3 na de operatie
Van het infuus af
Leesdag
Nachts eens uitgeprobeerd hoe het met het lopen staat. Ging wel alleen heb je nog met een 3-4 mm uitstaande kraag en een 2 cm buitenrand van je stent te maken, loopt niet zo prettig.

Dag 4 na de operatie
Leesdag

Dag 5 na de operatie
Stent verwijdert, flopte er zo uit.
Kan nu legaal, probleemloos, rondlopen
Ging gelijk op tijdschriften roof

Dag 6 na de operatie
Verdeel de tijd tussen lopen en lezen

Dag 7 na de operatie
Gehele dag en nacht steunonderbroek aan
Verdeel de tijd tussen lopen en lezen

Dag 8 na de operatie
Begonnen met traplopen, kamer was op de 6de verdieping, naar beneden gaan geen probleem, naar boven kwam ik maar tot de 2e etage

Dag 9 na de operatie
Nadat de patiënten gereed gemaakt waren voor inspectie zaalarts bleek dat de zaalarts met vakantie gegaan is.
Daar deze dag een zondag is leek het mij een goede dag om een fles Sekt leeg te maken.

Dag 10 na de operatie
I.p.v. zaalarts komt nu de chirurg die mij geopereerd heeft langs (ook de dagen daarop), kon nog enige vragen stellen aangaande mijn operatie.

Dag 11 na de operatie
De op maat gemaakte siliconen stent geprobeerd
Gestopt met traplopen, uiteindelijk loop ik normaal ook niet 6 etages op en neer.

Dag 12 na de operatie
Blaastraining i.v.m. verwijderen katheter

Dag 13 na de operatie
Katheter verwijdert.
Eerste plas gedaan, ben maar gelijk in de douchebak gaan hurken, het ging alle kanten uit.
Na een paar plassen, die verkeerd gingen, blijk ik netjes recht te kunnen plassen.

Dag 14 na de operatie
In vrijheidsstelling, op naar huis.

Verzorging algemeen

Dagindeling:

• Ongeveer 7:00h Rise & Shine, bedlegerige patiënten werden gewassen eventueel rug, benen ingewreven met olie. Bedden werden opgemaakt.
• 7:15h temperatuur, bloeddruk, hartslag metingen. Verstrekking van dagrantsoen medicijnen ev. anti trombose injectie.
• 8:00h ontbijt.
• 8:45h patiënten werden klaar gemaakt voor ronde zaalarts, verbanden verwijderd, wonden schoongemaakt etc..
• 9:00h ronde zaalarts. Deze gaf adviezen over de verdere behandeling, verzorgde de wonden (bij mij) etc..
• 9:15h uitvoering van de instructies zaalarts door het verplegend personeel.
• 12:00h middagmaal
• 13:00h wachtoverdracht ochtendwacht -> middagwacht bij bed patiënt. Altijd leuk te weten hoe het met je gaat.
• 15:00h 'heeft u nog wat nodig' ronde. Bedden werden opgemaakt.
• 17:30h avondmaal
• 19:30h extra medicijn uitgifte ronde
• 21:00h op verzoek kamergenote grootlicht uit
• 22:00h waar nodig werd antibiotica per infuus gegeven.

De eerste 5 dagen kreeg ik 3 keer per dag een trombose injectie daarna 1 keer per dag. Zolang ik nog niet een lopend patiënt was moest ik ook anti trombose kousen dragen.

Verplegend personeel
Per wacht waren er 3-4 verpleegsters, verplegers aanwezig op ongeveer 50 patiënten. Je had aardige en wat minder aardige maar nooit onvriendelijke verpleegsters. Als je wat nodig had, pijnstillers, water ofzo ze kwamen gelijk en je kreeg wat je wilde. Als er niet iets bijzonders met je was bemoeide ze zich niet met je, wat ik wel zo prettig vond.
Ik kan heel erg goed Grrrrr zeggen als ik tijdens het lezen gestoord wordt. In de nacht na de operatie is men 2 keer komen kijken.

Telefoon
Werkt met een chipkaart systeem. Zelf bellen is een dure liefhebberij. Naar buitenland bellen is geblokkeerd.

Radio
Een ramp, niet te gebruiken. Gelukkig was ik geïnformeerd en had een zakradiootje meegenomen, zodat de hele kamer nog muziek had. Op het oneven uur Nederlands nieuws via radio Nederland.

TV
Geen individuele TV, 1 TV per kamer, moest gevoerd worden met Euro muntjes buiten op de gang. Had mijn eigen zakTV meegenomen.  Als extra vermaak, het optreden van 2 werksters Dik & Dun, Bulletje & Bonenstaak.

Kantine
Tijdschriften en bijvoeding verkrijgbaar, had een terrasje waar je je kon verstoppen achter een halve liter bockbier en een krantje.

Voeding
Vooral voedingstechnisch, allerbelabberdst.

Om met de toetjes te beginnen ... In 14 dagen tijds aan vers fruit ontvangen, één banaan, haal daar maar je benodigde vitamientjes uit. 1 keer een soort Aldi bekertje chocolade mousse (weggegeven). Vla, gemaakt in alle bekende kleuren, gegarandeerd vrij van natuurlijke geur, kleur en smaakstoffen.

Middag- avondmaal, bestond voor mij, voor de eerste dagen (v.a. dag 1 na de operatie), uit pap en soep. Pap, werd alle soorten verstrekt, brood, rijst, lammetjes, gorten, dus in alle bekende kindermishandelingpap soorten, die natuurlijk ook nog goed gesuikerd waren. Ongeconsumeerd retour afzender. Soep, werd verstrekt in de kleur groen, licht-, donker-, lente-, tuinhekjes-, gras-, zee-, zelfs in onbenaamde kleuren groen werden soepen verstrekt. Ongeconsumeerd retour afzender. Ontbijt, pap? Ongeconsumeerd retour afzender. In het tijdvak dat ik pap, soep niet at werd ik gevoed door mijn kamergenotes met sneetjes zg. Duitsbrood (kuch of zoiets) en meterworst.

Na een tijdje werd overgegaan op het verstrekken van vaster voedsel dat bestond uit 2 sneden casino witbrood per maaltijd. Uitermate geschikt om je nog niet opgang gekomen stoelgang geheel af te pluggen. Je kon er goed broodpoppetjes van maken.
Overgegaan op het gewone standaard voedsel.

Warme maaltijd middags, zelfs voor geboren Duitsers had het verstrekte voedsel iets exotisch, iets ondefinieerbaars, iets wat thuis nooit bereid zou worden. Het was wel echt ziekenvoer, toen mijn gehaktstaaf van het bord af rolde en op de vloer viel stuiterde de staaf weer terug in bed.

Zo ver mijn ervaring reikt is men in Nederlandse ziekenhuizen terughoudend met toevoegen van zout in de, warme, maaltijden, tegen flets aan. Om dat ik dat ook in dit ziekenhuis verwachte had ik een klein busje met zout, sambal en mosterd meegenomen. Als iets overbodig was dan was wel zout. Ik heb het nog nooit zo zout gegeten, letterlijk.

Dat ik niet geheel als een dood vogeltje op bed lag was te danken aan mijn vriendin die maar doorzeurde dat ik extra ijzer en vitamines moest innemen. Nu ben ik al geen vitamine freak en ietsje eigenwijs maar ze wist me toch te overtuigen. Denk dat die combinatie ijzer en vitaminetabletten mij erg goed geholpen hebben om de operatiegevolgen te doorstaan.

Ik heb ongeveer 49 koppen kinderbedtijd koffie gedronken. Thee, gewoon of met een smaakje werd ook verstrekt, veel zelfs maar als je daar niet van houd…

Bij ontbijt, glas warme melk. Ik heb ze niet zo ver kunnen krijgen om de melk koud te geven.
Tussendoor werden flesjes mineraalwater uitgegeven, gewone en met toegevoegd koolzuur.
Vond het een beetje vreemd om aan liggende patiënten drankjes met koolzuur te geven. Als de bubbeltjes, koolzuurgas, in je maag blijft heb je zo last van een opgezet gevoel of maagpijn. Ook voor patiënten wiens darmen, maag gespoeld is, is het onprettig je krijgt er dan extra gas bij.  Had limonadesiroop meegenomen, synthetische multivruchten (Raak), ben ik verslaafd aan.

Taal

Mijn Duits was heel erg roestig. De eerste schriftelijke contacten waren, ik in het Engels antwoord terug in het Duits. Bij het consult met chirurg en zaalarts werd in hoofdzaak Duits gesproken en indien nodig Engels. Verplegend personeel, op een enkeling na spreekt men geen Engels. Ze vonden het vervelend als je geen Duits sprak, ze hebben dan het gevoel dat ze niet goed helpen kunnen. Tegen mij sprak men Hoog Duits, onderling en met de meeste patiënten Beiers, was niet door mij te volgen.

Op een van de laatste dagen werd tijdens een kletspraatje met een groepje patiënten mij gezegd dat ik probleemloos als Duitse vrouw zou kunnen doorgaan.

Nog even dit

• 5 kilo afgevallen
• Urinebuis is 6 cm ingekort
• Omtrek borst -1 cm
• Eerste gedachten toen het verband verwijderd werd, "Wat moet die lamme tennisbal onder m'n navel?" (tennisbal bleek mijn neo-clitoris te wezen).
• Niet gestopt met inname hormonen (estradiol transdermal en Dydrogesteron), Androcur was een tijd voor de operatie vervangen door Spironolacton (dit i.v.m. mijn wat verhoogde bloeddruk). Zie ook, http://www.rcog.org.uk/guidelines.asp?PageID=106&GuidelineID=11
• Een nagel gescheurd aan een netonderbroekje
• 12 boeken, 19 tijdschriften en kranten uigelezen
• 2 keer Bild (de inh.van) hardop gelezen i.v.m. spraakoefening