Voorbereiding

Het klinkt zo simpel, alleen een verklaring van de VU, wanneer je met hormonen bent begonnen, een verklaring van een psycholoog dat je minstens zes maanden RLE achter de rug hebt en dat is alles.  Je kunt naar Thailand!

Lichamelijke onderzoeken worden de dag voor de operatie gedaan en na een week  kom je weer uit het ziekenhuis. Daarna nog een poosje jezelf rustig houden in een hotel in de buurt en je mag naar huis.

Het klinkt simpel en in feite is het ook zo, alleen de emotionele problemen in jezelf maken dit tot zo’n grote en belangrijke stap.

Ik nam er de tijd voor om dit soort inwendige struikelblokken zo goed mogelijk te omzeilen en er op de best voorbereidde manier naar toe te gaan.

De eerste informatieve contacten, via e-mail kwamen tot stand eind november.

Je schrikt dan even als je te horen krijgt dat je al over veertien dagen zou kunnen komen, er is dan nog een dagje open zonder geplande operatie. Maar de kerstdagen zijn niet echt een alternatief voor mij, dus de realiteit zet je weer met beide benen op de grond en je maakt je eigen planning.

De vragenlijst wordt ingevuld en daarna prik je een datum. Het zou bij mij door persoonlijke omstandigheden nog wel even duren. Ik moest voor mijn werk in maart nog naar de States en daarna zou ik tijd vrij kunnen maken. Ivm het werk van diegene die met me mee zou gaan werd de datum tenslotte bepaald op 23 april. Kon ik half mei weer thuis zijn, kans op lekker weer en bijkomen in de zon.

Daarbij was het voordeel dat ik dus nog ruim vier maanden de tijd zou hebben om mezelf geestelijk en lichamelijk voor te bereiden op deze zo belangrijke gebeurtenis. Ik wilde vol vertrouwen, met een lach op mijn gezicht de operatiekamer ingaan.

Die drie weken Thailand zijn heel erg vermoeiend, de operatie is een aanslag op je conditie, dus je zult moeten zorgen dat je dit zo goed mogelijk hebt opgevijzeld als je gaat.

Mijn conditie was na een periode met meer aandacht voor de ontwikkeling van mijn lichaam dan voor de conditie ervan, danig teruggelopen. Na de kerst bleek dat ik ongeveer 10 kilo zwaarder was dan mijn streefgewicht. Vetweefsel geneest slechter dan spierweefsel, dus was het lijnen geblazen. Maar ook de algemene conditie diende te worden verbeterd, iedere dag vijf kilometer joggen dus. Daarnaast proberen zo soepel mogelijk te worden, zeker in de regio waar geopereerd wordt. De manier waar ik voor koos om dit zo optimaal mogelijk te doen, klinkt in eerste instantie misschien vreemd, maar was zwangerschapsyoga. Dit zorgt naast een versoepeling van alle weefsels in het onderlichaam, voor een optimale doorbloeding waardoor de genezing na de operatie weer gunstig wordt beïnvloed.

In de maanden voor de operatie, zwoer ik de alcohol af en trachtte ik zo gezond mogelijk te eten, Misschien dat dit er niet echt hoeft, maar ik ben een hele periode overgestapt op vegetarisch eten. Veel groenten, veel fruit en geen vlees of vleesproducten. Ik voelde me er wel bij, en zeker het laten staan van het glaasje whiskey, maakte het stukken makkelijker om af te vallen en meer te doen aan conditietraining.

Dat is dan de lichamelijke voorbereiding, maar ook psychisch is de operatie een enorme druk. Ook al ben je nog zo zeker van jezelf, ook al wil je nog zo graag, op het moment dat je ervoor staat gieren toch weer de zenuwen door je heen. In die periode speelt dan weer even de onzekerheid door je heen en even is er een gevoel van angst: Is dit goed? Is dit echt wat ik wil? Ben ik er klaar voor tegen die tijd?

Voelt iedereen die dit ondergaat ditzelfde, ik geloof het wel, als het ineens heel dichtbij komt, ben je er gewoon nog even niet op voorbereid, je weet dat wat je doet definitief is en niet omkeerbaar, maar ach, het point of no return was ik al lang voorbij. Ik leef nu al zo lang als vrouw, ben gelukkig hiermee, stabiel, zonder ooit terug te verlangen naar mijn oude luizeleven, dat ik enkel kan zeggen:

“Het is goed, doe maar, ga maar, geef je maar over, laat maar komen, je bent zo.”

Veel praten en denken over de komende gebeurtenissen hebben mij enorm op weg geholpen, alleen is het soms voor diegenen waar je tegenaan praat niet altijd even leuk.

Ik heb het persoonlijk gewoon heel hard nodig, praten, praten en nog eens praten, alleen op die manier wordt het voor mij reëel. Soms spreek ik mijn twijfel en angst uit, maar echt begrijpen doet een ander dit niet. Het is gewoon de laatste en de meest definitieve stap, je laat nu echt alles achter en gaat verder als de vrouw die je bent.

Eindelijk zal de onvrede over zijn, eindelijk zul je weer naar je eigen lijf kunnen kijken, eindelijk zul je alles kunnen wat nu door deze restrictie niet kan. Het zijn misschien niet de meest schokkende dingen, maar ik vond het vorige zomer gewoon vervelend als op het strand vooral kinderen je heel erg bekeken, omdat er teveel zichtbaar was in je bikinibroekje. Deze zomer is dat over!

En verder, twijfel? Ja, ik twijfel nog steeds iedere keer over het feit of ik te doorzien ben. Maar misschien gaat dat dan ook wel over, in ieder geval zijn alle post-ops nog een stuk verder vervrouwelijkt na de operatie. Nee, er is meer sprake van angst voor het onbekende, angst of alles goed zal gaan, of het functioneel zal zijn, of je goed geneest en dat soort dingetjes. Nee, geen angst meer om vrouw te worden, dit ben ik al, geen angst om spijtoptant te worden, daar leef ik te stabiel voor en ben ik te gelukkig voor met mezelf. Dit soort  dingen speelde echter wel even door je hoofd als je denk aan hetgeen je te wachten staat. Maar ik kan en wil en mag niet meer terug, dit is zo en dat is goed.

Toch is het ook goed om nog een paar maanden er naar toe te kunnen leven om er terdege op voorbereid te zijn. M’n moeder zou in zo’n geval zeggen: “Denk er maar eens goed over na, het zijn geen paar sokken die je koopt!” En zo is het denk ik ook, het is een grote stap en een definitieve! Je kunt deze sokken niet inruilen.

En dan ineens is er de bevestiging van Thailand. Ik mag komen op de 21^e, operatie 22 of 23 april! Ineens is het werkelijk. Verbazing, omdat ik op mijn vorige mailtje om inlichtingen 14 dagen heb moeten wachten.

Drie weken voor de reis nadat ik stop met de oestrogenen, lijkt het wel of het effect van de androcur die je dan nog wel neemt dubbel telt. Ik ben constant doodmoe, er komt geen werk uit m ’n handen en iedere avond heb ik de neiging om al om negen uur naar bed te gaan. Ik slaap ook gewoon nog steeds door, wordt wel eens een keertje wakker om naar het toilet te gaan, maar niet dat abnormale wat ik eerst had. Ik zal blij zijn als ik een week voor Thailand ook met de androcur kan stoppen.

En dan koffers pakken en bepalen wat je meeneemt. Veel echte kleding zal ik niet nodig hebben. Ik mag ook maar twintig kilo meenemen, dus moet ik het ook een beetje bekijken. Sleutelwoord is dus “Travel light”. Te meer ook omdat je voorzichtig moet zijn met tillen op de terugreis. In het ziekenhuis draag je enkel ziekenhuisjasjes, dus heb je geen kleren van jezelf nodig, pas na de ziekenhuisperiode in het hotel draag je je eigen kleding, maar het enige wat praktisch is, zijn ruimzittende lichte broeken of rokken. Een omslagrok met een hemdje bijvoorbeeld is een zegen, lekker los rond je lijf, niet te warm en makkelijk aan en uit te doen.

Alle andere dingen die je nodig hebt worden door het ziekenhuis verzorgt, dus heb je echt weinig nodig. Bovendien is Thailand goedkoop, dus kun je net zo goed je spullen daar kopen

De reis zelf naar Thailand toe is vermoeiend, duurt natuurlijk veel te lang. Wij vlogen met Eva Airlines, goedkoop en goed. De vlucht in rechtstreeks naar Bangkok en duurt ongeveer 11 uur. Het voordeel bij Eva zat hem echter de terugreis. De heenreis hadden we economy class geboekt, de terugreis een soort tussenklasse, wel de zitplaats van de business class maar niet het eten. Het ging bij ons om de zitplaats en 250 gulden extra was dat ons wel waard. Achteraf ben ik ook heel erg blij dat ik dit toen heb besloten, ik kwam heel wat frisser aan in Amsterdam dan in Bangkok.

Rond de operatie

Toen ik eenmaal had besloten om niet de volle tijd te wachten die me door de medische wachtlijst en de VU werd opgelegd, was het zoeken naar de alternatieven.

Eerst zocht ik in Duitsland, Engeland en België, maar al gauw werd voor mij duidelijk dat daar weinig of geen tijdswinst te boeken was. Ook daar was een wachtlijst, en als je al een tijd groen licht hebt, is die wachttijd nog zodanig lang dat het totale traject voor mij echt onverdraaglijk werd. Ik bedoel hiermee, dat ik te obsessief was om zo lang te wachten, te onrustig, ik wilde iedere mogelijkheid aangrijpen om eerder te worden geopereerd. Daarom ging ik buiten Europa op zoek. De kans dat een operatie buiten Europa vergoed wordt is wel minimaal. Iets om wel weer heel sterk rekening mee te houden. Maar ook het kostenplaatje wordt bij een operatie buiten Europa heel anders. In Thailand bleek dat veel gunstiger uit te komen, dan in Europa. Voor de geslachtoperatie op zich werd een bedrag van $6000 gevraagd, omgerekend tegen de koers van dat moment was dat €7000. Nu zou dit, met de huidige koersen nog gunstiger zijn geweest.

Hierbij komt dan nog wel de kosten voor de vliegreis en het verblijf in een hotel, maar toch als ik alles meereken, kom ik nog op een bedrag dat ver onder de €10000 blijft. Natuurlijk altijd nog een fors bedrag, als je het zelf moet opbrengen, maar ik verkeer in de gelukkige positie dat ik mijn werk heb kunnen behouden, en daardoor geld kon lenen.

Die beslissing was voor mij dan ook niet moeilijk en heel snel genomen. Dan maar geen andere auto! Ik wilde heel graag mijn huidige auto inruilen tegen een leuk klein meidenwagentje, maar ook daar zou ik geld voor moeten lenen, dan leende ik maar liever hiervoor!

In mijn vorige stukje schreef ik al over mijn manier van voorbereiding, lichamelijk was ik er klaar voor, maar ook geestelijk had ik hard gewerkt.

Vlak voor het moment, dat ik het vliegtuig in zou stappen, zat ik op Schiphol die hele voorbereidingstijd nog eens te overdenken. Het voelde goed, ik had vertrouwen in mezelf, vertrouwen in de chirurg, ook al had ik hem nooit ontmoet en vertrouwen in het resultaat.

Ik vond dit alles zó belangrijk! Zoals ik in mijn vorige stukje al schreef, ik wilde lachend onder narcose kunnen gaan.

Bij aankomst in Bangkok zou ik worden opgehaald en naar het Aikchol ziekenhuis in Chonburi worden gebracht. Chonburi is een plaats ongeveer 150 km ten zuiden van Bangkok, niet toeristisch, een gewone doordeweekse Thaise stad. Maar juist dat bleek voor ons aantrekkelijk te zijn, ja, voor ons, want ik ging gelukkig niet alleen. Het is zo belangrijk dat er iemand bij je is, die je kunt vertrouwen, waarmee je kunt praten, waar je je gevoel bij kunt laten spreken. Ik ben nu eenmaal zo dat ik mijn emoties moet ventileren om alles voor mezelf op een rijtje te hebben.

Het is een enorme belasting om als begeleider/ster mee te gaan op zo’n reis en de waardering hiervoor kan ik niet genoeg uitspreken: maar echt, ik had het zo heel erg nodig!

Bij aankomst in het ziekenhuis wordt gelijk een negatief punt zichtbaar, de receptionistes verstaan geen woord Engels! Met armen en benen leg je uit wat je komt doen en uiteindelijk blijkt het toverwoord de naam van de chirurg te zijn. Na het noemen van de naam Dr Suporn, gingen alle deuren open en bleek hoe  efficiënt het ziekenhuis draait. Binnen een uur waren alle vooronderzoeken gedaan en zit ik op het balkon van mijn kamer uit te kijken over een grote baai. 

Dan ineens komt Suporn zelf binnen. Ik herken hem direct van de foto’s op de site (www.srs-thailand.com), maar nu kan ik met hem zelf kennismaken. Hij straalt een enorme rust en zekerheid uit, op alle momenten is hij  heel serieus met zijn werk bezig, maar toch laat hij ook heel duidelijk zijn menselijkheid zien. In ben ook in Nederland enkele keren in een ziekenhuis opgenomen, maar nooit heb ik het meegemaakt dat een chirurg een uur bij je aan je bed komt zitten met een laptop met foto’s genomen tijdens een soortgelijke operatie en dan heel geduldig iedere fase van de operatie laat zien en je vragen beantwoordt. Ik wist al zeker dat ik in goede handen was uit de verhalen die me verteld waren door mensen die mij hier voor waren gegaan, maar nu ondervond ik het zelf. Hij gaf me het laatste stukje vertrouwen dat ik nog nodig had. Die middag komt ook de anesthesiste nog even langs en dan is de dag verder voor mijzelf. Natuurlijk denk je dan nog even aan alles wat je de volgende dag te wachten zal staan, maar er is geen moment twijfel, ik ben er klaar voor, mijn voorbereiding was goed. 

De rest van de dag, breng ik door bij enkele lotgenoten die al in de dagen ervoor zijn geopereerd en nu nog niet uit bed mogen. Ook van hen hoor je weer de bevestigende verhalen, de blijheid dat het nu eindelijk is gebeurd en het vertrouwen in een nieuwe toekomst. Ik zie het enorme verband, waaronder die nieuwe schat nog tot vijf dagen na de operatie schuilgaat.

De geslachtsoperatie is dan wel iets heel erg spannends, iets waar je enorm naar uitkijkt of tegenop ziet, maar daarnaast is het ook iets heel fijns, iets dat alle ellende en verdriet zo heel erg goed maakt. Ik praat een hele tijd met Nicole, een Amerikaanse, die zichtbaar zo heel erg gelukkig is, al heeft ze zichzelf dus nog steeds niet gezien. Haar verband mag er pas de dag na mijn operatie af. Ze belooft wel me te bellen en direct op bezoek te komen als ze uit bed mag.

De volgende morgen ben ik al vroeg wakker, ik sta op, douche, en douche nog een keer als een verpleegster me een desinfecterende vloeibare zeep brengt.

Dan is het wachten op het moment dat ik opgehaald wordt. Iets voor achten is het zover,

Ik heb na het douchen al de operatiekleding aangekregen, en mag dan nu op de brancard gaan liggen. Onzin eigenlijk, ik kan net zo goed gaan lopen. Ik stel het voor, maar natuurlijk mag dat niet en is het een van de onbuigzame regels der hygiëne, dat je per brancard wordt vervoerd. Toch ziet de broeder die me ophaalt er de humor wel van in en ondanks de taalbarrière, begrijpt hij de situatie. Vlak voor de operatie kamer moet ik nog een keer van brancard verwisselen, weer is er de lach als ik de overstap maak van de ene op de andere brancard. Dan word ik naar binnengereden, met de lach op mijn gezicht die ik mezelf had beloofd. Het is zover!

Ik wil alles weten en vraag het operatie personeel alles dat ze maar kunnen verstaan, terwijl ze me klaarmaken voor de operatie. Ook de anesthesiste is er en controleert alles, dan staat ineens Suporn zelf daar, vraagt of alles goed is, maar mijn stralende lach zegt genoeg.

Dan ineens, zonder dat ik er erg in heb ben ik weg, onder narcose op weg naar wakker worden als vrouw!

Herstel

Als ik bijkom uit de narcose, is het eerste wat ik denk: “Het is gebeurd!” Maar verder kom ik niet, want ik voel me zo heel erg misselijk, dat ik gelijk moet overgeven. Gelukkig heeft de op wacht zijnde zuster dit gelijk in de gaten, waarschijnlijk gebeurt het wel eens vaker, want ze staat gelijk met een niervormig bakje klaar.

Dan ben ik al weer teruggezakt in een halve bewusteloosheid, realiseer me half dat ik naar mijn eigen kamer wordt teruggebracht en in mijn eigen bed wordt gelegd.

Alleen lijkt het in mijn halve herinnering alsof er tientallen mensen bij betrokken waren, dat mijn ziekenhuiskamer vol met mensen stond, die er allemaal iets mee te maken dachten te hebben. Waarschijnlijk toch effecten van de narcose, die zoals ik later te horen krijg, met een soort curare wordt gedaan. Het duurt een hele poos voor dit spul je lichaam weer uit is en je wordt er dus knap misselijk van.

Toch word ik die middag rond een uur of drie echt wakker. Het blijkt dat ik vijf en half uur onder narcose ben geweest, alles was dus heel vlot gegaan, zonder complicaties. Voorzichtig bevoel ik het verband, het is zo dik dat het wel een gipsverband lijkt, dus je voelt aan de buitenkant eigenlijk weinig, alleen, de contouren zijn zodanig, dat het wel echt weg moet zijn! Pijn is er niet, of in ieder geval heel erg weinig, maar later merkt ik dat ik nog onder de invloed van pijnstillers ben.

De nieuwe vaginaschacht is opgevuld, dat geeft een gevoel alsof je iets in je buik hebt, iets dat alles in je buikholte opzij drukt. Maar echt veel last geeft dit niet, alleen veroorzaakt het in de verdere dagen toch wel wat ongemak, doordat je dikwijls last van krampen in je darmen krijgt. Verder is er een heel strak gevoel, alsof je penis heel erg ver naar achteren is getrokken. En dat klopt, zo is de techniek van Suporn nu eenmaal. Voor je gevoel is alles er dan ook nog steeds, alle zenuwbanen blijven in takt, en zenden de normale signaaltjes naar de hersenen, zodat het lijkt of er niets is veranderd. Gelukkig logenstraft het verband en de druk van de opvulling dit gevoel, maar de grootste indicatie is wel een gevoel in de streek waar ik mijn gloednieuwe clitoris weet, nu al is het heel gevoelig.

Maar toch ben ik blij dat ik van te voren wist van fantoompijn, van het vervelende gevoel alsof alles er nog zit, dat je hersens gewoon nog moeten leren dat je lijf nu anders is. Alles kan zo enorm tegenvallen als je je dit niet van te voren realiseert, je ziet nog niets van het resultaat en dan, voor je gevoel is alles er nog!

De verdere dagen erna is het aftellen naar het moment dat dan eindelijk het verband eraf mag, en je de eerste keer naar jezelf kunt kijken. Vijf dagen alleen maar liggen is dan erg lang, om de verveling te verdrijven heb ik een draagbare cd-speler en mijn laptop, zodat ik toch iets  heb om die dagen door te komen.

Gelukkig krijg ik bezoek van de andere meiden die voor mij zijn geopereerd en Nicole, bij wie op diezelfde dag dat ik werd geopereerd het verband is verwijderd, komt diezelfde avond al heel trots haar schat aan me laten zien.  Dan ineens is het ook voor mij al zo ver. Zondag morgen wordt de gereedschapskar van Suporn binnengereden en even later is hij er zelf ook. Dan blijkt ook weer hoe serieus hij kan zijn. Als we vragen of we ondertussen foto’s mogen nemen, zegt hij dat hij dat niet wil, het zou hem te veel afleiden, terwijl hij bezig is, wil hij geen gedoe in de kamer!

Als hij dan bezig is het verband los te maken, kijk ik naar zijn gezicht: het is alsof er een horlogemaker aan het werk is! Langzaam wordt al het verband verwijderd, ik hoor dat het er goed uitziet, maar ikzelf weet nog van niks, alles zit net buiten je gezichtsveld, om de bocht. Een deel van het verband in de schacht wordt ook weggehaald, als het er uit wordt gehaald geeft dit een vlinderig gevoel, maar het voelt! Als het eenmaal is verwijderd, geeft dit door de verminderde druk ook een hele opluchting. Ook de drain mag weg en het infuus, alleen de katheter blijft nog een paar dagen.

Dan als hij klaar is, kijkt hij me aan en geeft me een spiegel, zodat ik eindelijk mezelf kan zien. Een eerste blik, zelden heb ik een moment meegemaakt waar ik zo naar toe heb geleefd. En dan? Blij? Verrast? Verbaasd? Gelukkig? Nee, niets van dat alles, alleen het gevoel van: “Ja, dat ben ik, zo hoort het, dit had er altijd al moeten zijn!”Niet dat het een emotieloos iets was, maar het hoorde zo heel erg bij mij, dat het was alsof ik al jaren hiermee rond liep, het was gelijk zo heel erg eigen, zo helemaal van mezelf!

Voorzichtig vertelt hij over mezelf en raakt heel zacht mijn clitoris aan, als ik direct reageer, lacht hij en vraagt of het gevoelig is? Ik lach terug en hij weet genoeg. Dan laat hij zijn menselijkheid zien, komt dicht bij me staan, arm om me heen en we mogen foto’s nemen. Ook de verpleegsters die hadden geholpen komen erbij, zodat het een hele reportage wordt.

Dan is de kamer weer van onszelf en praten we even na. De onthulling was toch wel een hoogtepunt van de week, het ziet nog wel wat blauw hier en daar en opgezwollen, maar toch, het is zo wondermooi en zo heel erg van mij!

Maar ik mag nu eindelijk ook uit bed, na vijf dagen liggen ben je echt wel aan een douche toe. Als ik op de rand van mijn bed zit, ben ik gelijk ontzettend duizelig en misselijk, Ik spuug mezelf en mijn bed helemaal onder, voel me smerig en vies en het enige wat ik dan toch wil is snel uit bed en onder de douche. Voorzichtig word ik tot onder de douche gebracht, maar voordat ik er erg in heb, zak ik onder de douche weer in elkaar. Als ik bij kom, word ik voorzichtig overeind geholpen en even later zit ik op een stoel onder de douche. Gaat gelukkig beter en uiteindelijk lig ik dan toch weer schoon in mijn bedje.

Gelukkig gaat dit ook over, twee dagen later wordt de rest van het verband verwijderd, evenals de katheter en mogen we uit het ziekenhuis.

Alles is dus toch zonder complicaties verlopen dacht ik, maar na een paar dagen kan ik toch terug naar de kliniek, met aambeien! Het lijkt iets wat er niets mee te maken kan hebben, maar toch zit je anus in de buurt van de vaginaschacht en door de operatie en het dilateren heeft het weefsel in die regio het toch aardig te verduren gehad.  Resultaat zijn dus door trombose verschijnselen veroorzaakte aambeien.

Suporn stuurt me gelijk door naar een andere specialist die drie bloedstolsels uit de gezwollen aderen vandaan haalt. Ik krijg extra medicijnen en verder zal het vanzelf weg moeten gaan.

Ik schrok me rot toen ik van de trombose hoor.Het is toch iets waar je bang voor bent, en gelijk ga je allerlei dingetjes voelen, Heb ik pijn  in mijn benen? Dat tintelende gevoel in mijn arm?

Gelukkig blijkt alles verder mee te vallen en een paar dagen later mogen we gelukkig naar huis. Het was meer als lang genoeg, je bent niet echt mobiel genoeg om dingen te gaan zien of te gaan doen, je brengt in het begin twee keer 2 uur door in bed met dilateren, met schoonmaken en ontsmetten erbij heb je haast twee keer vier uur nodig met alleen jezelf te verzorgen. Je dagen worden hier echt wel volledig door in beslag genomen.

Thuis is het dan zoeken naar de beste manier je te verzorgen. Staand spoelen in de douche lukt me niet, in het hotel deed in dit altijd gewoon in de badkuip. Ook zittend op toilet maakt je er heel gauw een rotzooi van, dus voor mij is de makkelijkste oplossing gewoon in bed, eerste dilateren, op een zeiltje, dan met een ondersteek en de vaginaal douche spoelen.

Dan als ik een paar dagen thuis ben, krijg ik een branderig gevoel rond de urine uitgang en ik denk al heel gauw aan een blaasontsteking, maar dit blijkt mee te vallen. Het is wel wat rood en opgezwollen rond de opening, maar nadat ik foto’s heb opgestuurd naar Suporn, verzekerd hij me dat dit enkel een effect is van het feit dat er inwendig een grote druk is op de onderliggende weefsels welke hierdoor iets naar buiten drukken. Dit zou vanzelf minder moeten worden. Het branderige gevoel komt volgens Suporn door regenererende zenuwen.

Dan begint de pijn. Ook dat wordt veroorzaakt door zenuwen die weer proberen contact te maken. Soms lijkt het wel of er ergens binnenin twee elektrische draadjes tegen elkaar worden gehouden, waarbij de vonken overschieten. De steken die hierbij door je onderlijf gaan zijn zo heftig dat je zo nu en dan met de tranen in je ogen, je adem in houdend, even helemaal niets meer kunt doen. Even is er alleen dan die pijn. Soms als het wat langer aanhoud, kun je helemaal niets meer, je slaapt niet meer omdat je om het half uur wakker bent van de pijn en op den duur wordt je door slaaptekort zo gammel als wat.  Dit had een periode van langzaam terug op de been komen moeten zijn, ik had mezelf beloofd om in de zon in de tuin de dagen door te brengen, lezend of schrijvend in mijn dagboek. Maar ik doe steeds minder, ik ben enkel lusteloos en moe, te moe om iets te doen. Zelfs de slaappillen die ik krijg van mijn huisarts zijn niet zo sterk dat ik niet wakker wordt van de pijn. Toch kan ik met behulp daarvan soms een paar uur achter elkaar slapen. Gelukkig wordt het na een paar weken minder heftig en steeds krijg ik minder pijngolven per dag te verduren.

Langzaamaan klim ik weer op uit het dal waar ik even in verzonk. Soms denk je dan even heel wat te zijn en op een mooie zomerdag pak ik dan de fiets en probeer een rondje rond het dorp. Zitten gaat prima, geen last, alleen tijdens het trappen is er een vervelend gevoel in de streek rond de clitoris. Ik verkort mijn rondje fietsen dus maar snel en ga terug naar huis. Alleen die avond is het weer in alle heftigheid terug: pijn scheuten met de elektrische draden in je buik. Het weefsel was nog te teer waarschijnlijk en met de trapbewegingen op de fiets maak je dat dit weefsel constant in beweging is. Dat is gewoon nog te veel geweest en ik laat de fiets dus nog maar twee maanden in de schuur. Langzaam aan leer je met jezelf om te gaan en door maar veel naar jezelf te kijken en veel jezelf te betasten leer je je hersenen dat alles er nu anders uitziet dan je gewent was. Op den duur voelt het steeds beter en klopt het beeld in je hersenen met de werkelijkheid. Toch duurt het een hele tijd voordat je weet waar je moet krabben als het jeukt.

Maar altijd is er dat fijne gevoel dat je nu eindelijk jezelf kunt zijn, je lijf klopt nu met de droom die er altijd is geweest.

Bron: Transformatie, januari 2003
door Loes

Terug naar index