Fysiek is haar geslacht nu vrouwelijk, maar dat accepteert de Burgerlijke Stand dus niet. Je mag je laten opereren, je mag je officieel Jennifer laten noemen, maar je blijft de heer Jennifer van der Wal. Vandaar dat ze ook onlangs opgeroepen werd voor militaire dienst.

"Ik heb er nog wel even over gedacht om met zo'n bloedgeile. jurk de kazerne binnen te zeilen Echt als zo'n oogverblindende kanjer van 'n griet. Maar nee, ik heb nu al bekijks genoeg. Iedereen hier in Oost weet het, iedereen lult erover, - moet ik dan óók nog eens voor die soldaten paraderen? ik heb een briefje van de psychiater gestuurd. Was het meteen van de baan."

Voor haar negentien jaar heeft Jenny al ongehoord veel ellende achter de rug; een leven van frustraties, heroïne en prostitutie. Ze is de jongste van vier kinderen, pa zat in de bouw. Haar vroegste jeugd beschrijft ze met stereotiepen, die zo vaak in verband worden gebracht met mannelijke homoseksuelen: spelen met poppen, nooit vechten met vriendjes, stiekem lopen in kleren van het zusje, touwtje springen met de meisjes.

"Ik was altijd anders. Zelfs toen ik een jaar of negen was. Heel lang haar, ik begon op hakken te lopen. Later hoorde ik dat m'n vriendjes niet met mij mochten spelen omdat ik 'een klein pootje' was. Ach, ik wist wel dat het dan ging om mannen met mannen, maar verder, wist ik veel? Mannen met mannen. Maar ik wilde helemaal geen man zijn. Toen al dacht ik vaak: ik zou zo graag een meisje willen zijn, 's ochtends de weerzin van dat die piemel d'r nog zat. En ik was nogal zwaar geschapen dus daar kon je niet omheen. Ik voelde me zo onvrij, kon m'n haar niet doen zoals ik het wilde, kon geen rokken dragen, dat durfde ik in die tijd nog niet."

"In die tijd deed mijn broer altijd boodschappen voor de buurman. Toen hij er mee ophield, nam ik het voor hem over. Met die man had ik mijn eerste seksuele ervaring. Stukken ouder was ie, maar hij wilde z'n leeftijd niet noemen. Een oude gefrustreerde homo. Maar stapelgek op mij. Elf was ik toen, maar vroegrijp, dat wel. Hij verwende me bij het leven, nam me mee op vakantie, hij gaf me zelfs een paard. Ik hoefde maar te kikken. Nee, we neukten niet. Aftrekken, pijpen, strelen. En ik voelde me heerlijk. Kon eindelijk vrouw zijn. M'n ouders hadden niets in de gaten. Ze dachten alleen maar 'die man is eenzaam, heeft nooit kinderen gehad, daarom ontfermt hij zich nu over Johnny. Naar school ging ik niet meer. Op de leao werd ik zó getreiterd: 'poot, flikker' steeds in m'n kont knijpen, ik dacht: krijg de pleuris maar, hier heb ik geen zin meer in."

"Ik bleef maar dromen over tieten krijgen. Zo mooi vond ik dat! Via de dokter kwam ik toen in contact met een maatschappelijk werkster, en die stuurde me door naar een professor. Van hem hoorde ik voor het eerst dat het echt mógelijk was om vrouw te worden. Of ik dat wilde. Dan zou hij eerst mijn urine laten onderzoeken. Nee, hij vroeg niet om toestemming van m'n ouders. Hij liet zich ook heel snel overtuigen dat ik het wilde. Want met die operaties is het: hoe jonger hoe beter. In de puberteit voegt je lichaam zich veel makkelijker. Maar ik heb die urine nooit gebracht. Ik wilde er eerst over denken. En mijn vriendin die zei: "Als je dat doet, kijk ik je nooit meer an." Ik dacht, als zij zo doet, misschien doen de andere mensen dat dan ook. Ik durfde gewoon niet meer."

Verliefd

In den Haag werd Johnny voor het eerst verliefd. Dertien was hij, maar hij gaf zich uit voor een zestienjarige. De man was negen jaar ouder. "Met hem heb ik voor 't eerst geneukt. Nou, de eerste keer heb ik liggen gillen om m'n moeder, ik had er zelf totaal niets aan. De tweede keer werd het prettiger en op een gegeven moment vond ik het heerlijk. Het gevoel om bezeten te worden, zoals een vrouw bezeten wordt. Fantastisch."

Met die relatie werd het, tot zijn verdriet, niets. Hij begon homobars in de stad af te lopen en ontmoette in De Viking een oudere jongen die al hormoonpreparaten slikte. Via een psycholoogseksuoloog kon Johnny zelf ook aan hormonen komen. En omdat hij nog zo jong was reageerde zijn lichaam uitstekend; hij kreeg geen baardgroei, het lichaam bleef klein en tenger, voeten en handen kregen vrouwelijke proporties. Alleen borstontwikkeling bleef achterwege. "Verder werkte het te gek! ik kreeg meer heupen, een dikke kont, een vrouwelijker gezicht... het einde!"

"Toen was het hek van de dam. Ik kocht damesschoenen, damesblousen, damestruitjes, een grotere bril. En omdat ik geen tieten had, gebruikte ik maar van die cups. De buren kijken, iedereen lulde er wet. Maar ik had overal schijt an. Wat ik doe moet ik zelf weten, dat moeten jullie dan maar vreten. Jullie doen toch ook waar je trek in hebt? Treiteren, op me inhakken, roddelen over die vuile poot. Moet je nou eens zien. Nou weten ze niet hoe hard ze achter me an moeten lopen. Al die jongetjes staan nu achter me te dringen!"

"Op een festival in de Paardenstraat ontmoette ik toen een man, daar was ik zó geil op! Een echte man, want ik viel niet op flikkers, ik had een ideaalbeeld van de echte kerel en hij was het. Hij had een vrouw, die zat trouwens al in het leven. En, ik ben nogal recht door zee, dus ik zeg tegen haar. 'Ik vind die gozer van jou zo'n geweldig geil stuk!' Nou was zij vrij geraffineerd, en ze zag het wel zitten, zo'n klein hoertje d'r bij. Dus ze werd hartstikke lief. Ik moest bij ze in komen wonen. En ze haalden me over om voor hem de hoer te spelen. Ach, ik wist van helemaal niks en ik was zo gek op die gozer, voor hem wilde ik alles doen. Ik heb mijn geld ook altijd aan hem gegeven."

`Smack'

"Van haar kreeg ik ook smack. In sigaretjes. Ik had wel hasj gerookt, maar hier werd ik toch zo knetter stoned van, niet te geloven! Smack, ze noemde het ook wel horse. Wist ik veel dat dat heroïne betekende? Binnen de kortste keren kon ik niet meer zonder."

"Zij zou het wel voor me regelen, met dat tippelen. Ze heeft me opgemaakt en daar ging ik. De Utrechtsestraat. Ik vond het in het begin heel erg, was doodsbang. Ik had toch een pik, dat zou vast uitkomen! Maar je leert allemaal foefjes. Ik moest de klanten in de auto klaarmaken; als ze aan mij kwamen zei ik altijd dat ik ongesteld was. Dat geloofden ze, ja. Soms zei ik het ook wel. Ach, een piepeltje uit de provincie schrikt, maar een normale hoerenloper maakt alles mee. En soms vonden ze het ook juist heel opwindend. Vroegen ze of ze d'r een kusje op mochten geven. Dan liet ik ze extra betalen.

Later kwam ik in de Pijp achter 't raam. Had ik het lekker warm. in zo'n kamertje kan je ook lekker uitpezen, Je hebt een douche, dus je kan meer geld vragen. Ach en de meeste kerels laten zich graag belazeren. Duwde ik m'n kont naar ze toe, zeiden ze later. 'wat heb jij een lekker strak kutje!' Ach, het is geen leuk werk. Maar je schakelt alles uit, hè, denkt alleen maar: kassa. Ik zag er in die tijd trouwens vreselijk slecht uit, heroïne, speed, valium... "

"Een vriendin, ook transseksueel, had zich opgegeven voor een borstoperatie. Maar toen ze door het ziekenhuis werd opgeroepen, zag ze 't toch niet zitten. En bij mij... soms dan voelde ik een spanning. Maar de volgende morgen was het dan al weer ingezakt, gek werd ik ervan. Ik ben toen in haar plaats gegaan. Siliconen, het is vrij goed gelukt, kijk maar. Alleen de littekens zijn nogal lelijk. Of ik er trots op was? Nou! ik vond het prachtig! Toen was ik dus een hermafrodiet. 'Ik ben nu een Griekse godin,' riep ik. Met de grote operatie wilde ik nog even wachten, omdat ze in die tijd in Nederland nog te weinig ervaring hadden."

Wallen

Met veel moeite kwam ze van haar vriend annex pooier en van de heroïne af. Ze bleef zich echter wel prostitueren, nu in hoerenkasten of voor het raam op de Wallen. Omdat een professor van het VU-ziekenhuis in het wereldje een zeer goede reputatie genoot, maakte Johnny (inmiddels wel al door iedereen Jenny genoemd) een afspraak met hem. "Hij vroeg wie me begeleidde. Omdat vrijwel alle transseksuelen begeleiding krijgen van artsen of maatschappelijk werkers. Maar ik zei dat ik mezelf begeleidde. 'Daar neem ik m'n petje voor af.' zei-die. Normaal is de wachttijd een jaar, maar ik mocht al na vier maanden, misschien wel daarom."

"De weken voor de operatie waren heel moeilijk: ik begon toch weer te twijfelen. Want als het eenmaal is gebeurd, kan je niet meer terug. 't Is echt: één tik, weg pik, nog 'n hak, weg zak. Dacht ik van: misschien moet ik toch nog een paar jaar wachten en dan weer dacht ik: Nee, het is beter om het nu te doen, je hebt het toch altijd gewild? Je toch altijd vrouw gevoeld? ik was ook heel nerveus en bang voor de narcose. Want als het niet in één keer goed gaat, wordt het daarna toch heel lelijk."

"Ze waren allemaal geweldig lief voor me, de zusters ook. Vonden dat ik er al heel vrouwelijk uitzag, gaven me allerlei complimentjes. 'We hebben wel anders meegemaakt' zeiden ze, 'kerels met van die dekschuiten van poten en zulke kolenschoppen van handen.' Dat is wel zielig hoor, word je geopereerd, zie je d'r nog niet uit."

"Wat er gebeurt, onder de maag en nog wat, ik weet niet meer, zit een soort vlies en in die ruimte maken

ze een ingang. Het vel van je penis, dat wordt naar binnen gewerkt en van je zak maken ze de schaamlippen. 't Schijnt na hartoperaties de meest zware ingreep te wezen. Vier uur zijn ze met me bezig geweest. Wil je 't zien? Ja hè, natuurlijk wil je het zien. Loop maar even mee naar de slaapkamer."

Het ziet er onbegrijpelijk natuurlijk uit. Alleen de schaamlippen lijken nog verdacht veel op de balzak die ze vroeger waren. "Nee, daar ben Ik zelf ook niet zo tevreden over. Maar de dokter heeft beloofd dat nog bij te schaven. Dan krijg ik er nog een paar schaamlippen bij, net zoals jullie. En een clitoris, voor de sier. Want de zenuwen waarmee ik klaarkom, lopen daaronder. Ik kom nu ook moeilijker klaar, maar dat schijnen heel veel vrouwen te hebben, dus dan ben ik helemaal net als jullie. Nee, kinderen krijgen kan ik niet. Maar, ik haat kinderen, dus daar zit ik niet mee."

Vriend

"Na drie maanden kon ik weer werken, voor 't eerst écht als vrouw achter 't raam en ik bleef in deze buurt wonen. Tja, en toen kwam ik m'n huidige vriend tegen. Hij stond met kaas op de markt. Ik zeg tegen m'n vriendin: 'D'r staat me toch een kanjer op de markt!' Maar toen ik hem later de koffieshop in zag lopen, waar wij zaten, toen ben ik meteen weggegaan. Ik was zó ontzettend verlegen! Op van de zenuwen. Want ik heb wel een grote bek, maar als het er op aan komt, ben ik dodelijk verlegen.

Een paar dagen daarna sprak hij me hier op straat aan: 'Dag Jenny, ben je boos op me?' Mijn naam had ie in de koffieshop gekregen en hij had al dagen naar me lopen zoeken. Hij woont op de hoek, dus hij wist wel alles van me af. 's Avonds zou hij me van het bordeel afhalen om even uit te gaan. Maar ik zag er opeens ontzettend tegen op. Ik was vreselijk bang dat hij m'n pooier wilde worden. Nou, we zijn die nacht uitgegaan, daarna ben ik met hem mee gegaan en ik ben nooit meer vertrokken. Hartstikke verliefd. Ik blijf hem ook trouw hoor. Ik zou hem nooit pijn kunnen doen, daarvoor hou ik te veel van 'm. Ik ben zelfs uit het leven gestapt, want hij wil het niet meer hebben. Maakte zich elke avond doodongerust en bovendien, hij wil niet dat iemand denkt dat hij leeft over mijn rug. Hij heeft de pest an pooiers, zegt-ie."

Op dat moment komt haar vriend binnen. Inderdaad een kanjer, ook van omvang. Knap gezicht, brede schouders. "Nee,' zegt hij, "ik heb d'r totaal geen problemen mee. Je ziet 't toch niet? Ik vind d'r beeldschoon en zie haar verder alleen als vrouw. Ach, misschien was ik ook wel een beetje nieuwsgierig, maar vóór de operatie zou ik niet op haar gevallen zijn."

Jenny: "Hij heb de eerste stap gezet Hij had er schijt an en zei gewoon: voor mij is 't een wijf. Noemt me 'mijn speclaaltje'. En pas toen kwamen de anderen ook, nou staan ze allemaal te dringen, de helden. Met vrouwen kan ik het niet echt goed vinden. De meesten zijn gewoon jaloers. Die kunnen het toch al niet uitstaan als een ander mooier is, maar als die ander dan ook nog een man is... nee, de meeste van m'n vriendinnen zijn ook transseksuelen. En nog iets. Die kerels, dan willen ze met je naar bed. Als jij als vrouw niet wil, krijgen ze al de pest in, maar als ik niet wil, word Ik meteen voor gefrustreerde nicht uitgemaakt. Beginnen ze te schelden en onder mekaar beetje bijdehand lopen doen. Want je bent altijd en overal het onderwerp van gesprek. Iedereen staat naar je te kijken. Dat is dan rot hoor, er is altijd wel ééntje die het weet en het meteen doorlult, ook al woon je in Timboektoe."

Haar vriend: "Dat is waar hoor. dat mensen over d'r lullen. Over mij ook trouwens. Maar ik moet d'r niet bij zijn, als ze over de tong gaat, of als iemand d'r aanraakt, want dan opereer ik hem zelf wel even. Kosteloos."

Bron: Parool, 29 oktober 1983
Door: Leonoor Wagenaar

Terug naar index