|
"He, kom hier, mijn borsten zijn zo mooi omdat ze van liefde gemaakt zijn!' Yalina (19) speelt met potentiële klanten die langzaam voorbijrijden. Nog geen vijf maanden geleden studeerde ze elektrotechniek in Medellin, maar toen het geld op was en ze over het 'sprookjesbos' in Parijs hoorde, twijfelde ze geen moment. "Mijn ouders zijn beiden kapper, maar kunnen daar nauwelijks van leven. Ze denken dat ik in Parijs mijn geld verdien met knippen en ik laat hen in die waan. Drie dagen per week werk ik als drag queen in een discotheek en alle avonden in het bos. Hier is geld te verdienen, waarmee ik straks een huis voor mijn familie kan komen. "lk voel me prima en ik hou van verandering: overdag ben ik Jorge, 's nachts Yalina. Haar roze, laag uitgesneden badpak, de sliertige lange, geblondeerde haren en een dikke laag make-up kunnen haar mannelijkheid niet verbergen, zelfs niet in het schamele licht van de nacht. "Ook mijn vriendje weet niet dat ik in het bos werk, hij zou direct bij me weglopen. Sommige dingen in het leven kun je maar beter niet vertellen, toch?" Bois de Boulogne, zaterdagochtend. Verliefden wandelen hand in hand over de brede lanen van het bos; toeristen op zoek naar de fraaie rozentuin Roseraie de la Bagatelle en families op weg naar de Jardin d'Acclimatisation, de mooiste speeltuin van Parijs. Het Bois de Boulogne heeft overdag een even mooie als vreedzame uitstraling. Bois de Boulogne, zaterdagnacht. Een groep halfnaakte vrouwen rent gillend achter een auto aan. Een blondine in tanga en lichtgevend roze hesje gooit met kracht een grote tak op de achterruit, die in duizend stukjes uiteen valt. "Puercos!" , schreeuwt ze, "varkens." Twee gezichten van hetzelfde Bois de Boulogne, het bekendste bos van Parijs. "s Ochtends domineert het aroma van bloemen, "s avonds de geur van overleven. De flaneerplek van veel Parijzenaars verandert later op de avond in een vrijplaats voor travestieten en hun klanten. Tientallen, voor het grootste deel Zuid-Amerikaanse, travestieten tippelen in het Bois de Boulogne geld bij elkaar voor hun familie en een betere toekomst. Juliette staat rillend van de kou in haar nep bontjasje. "Ik drink alleen om het warmer te krijgen', zegt ze met een fles rum in haar hand. "Werken in Bois de Boulogne is ondraaglijk zwaar, vooral vanwege de kou waaraan ik als Latina niet gewend ben. Je kunt roepen dat het makkelijk geld verdienen is, maar het bos heeft een enge, grimmige kant. Op de donkere paden ben je verschrikkelijk kwetsbaar en veel mensen hebben er lol in je vanuit de auto te bespugen of iets naar je hoofd te gooien. De Arabieren zijn misschien wel het ergst. Ze kunnen zich als beesten gedragen. Meestal komen ze in een groep om je in elkaar te slaan en te beroven. We hebben net wraak genomen op een groepje dat niet wilde betalen. Hopelijk komen ze na die boomstam door hun ruit niet meer terug. De politie durft niet tegen hen op te treden, dat zijn bange maricónes.
In Amsterdam is het moeilijk aan een legale status te komen, in Parijs is dat relatief makkelijk, al blijven veel travestieten in de illegaliteit. Juliette: 'Ik heb soms dagen geen zin. Dan moet ik me er echt toe zetten om aan het werk te gaan. Als ik genoeg geld had zou ik direct stoppen en zou ik advocaat willen worden. "Mijn familie accepteert wat ik doe, maar toch blijven ze vragen of ik geen ander werk kan zoeken. Mij gaat het om de snelheid waarmee je hier geld verdient: in vier jaar hoop ik een appartement te kunnen kopen. Mijn zus heeft een kind in Colombia, dat moet ook verzorgd worden." Om vier uur 's nachts staat ze nog steeds langs de kant van de weg. "Weet je wat het moeilijkste is? Dingen met wildvreemden te moeten doen die eigenlijk bedoeld zijn om te bewaren voor iemand van wie je houdt." Vrijdag- en zaterdagavond is het spitsuur op de Avenue de la Reine Marguerite. Auto's rijden of en aan, het aantal werkelijke klanten overstijgt het aantal pure voyeurs. De lichtsignalen die vanuit sommige auto's worden gegeven, blijken gebruikt te worden door stellen om aan te geven dat ze in zijn voor partnerruil of een trio. "Er komt hier van alles", legt Victoria uit. "Niet alleen gays, de meerderheid is denk ik heteroseksueel. Ik praat veel met mijn klanten en ze beweren bijna allemaal dat het de spanning is die hen naar het bos lokt. Kom morgen langs in mijn hotel, dan vertel ik alle ins en outs van het bos. Nu moet ik mijn geld verdienen." Drie minuten later wordt ze opgepikt. Wat dieper het bos in staan de travestieten die gebruikmaken van de duisternis. Zo kunnen ze hun "defecten" camoufleren. Tweede rang, noemen ze zichzelf. Ze paraderen op de donkere paadjes achter de grote lanen en grijpen passanten ongevraagd in hun kruis. "Je suis la mejor de Paris pour solo 300 francs", klinkt het in een mix van Spaans en Frans. De inkomsten verschillen: de upperclass verdient een stuk meer dan de groep diep in het bos. En het "menu" bepaalt uiteraard mede de prijs. In de zomermaanden (het hoogseizoen voor de travestieten) verdient de toplaag tussen de 1000 en 2000 gulden per dag.
Vanaf een uur of drie 's middags zitten de meeste travestieten in hun stamcafé Flunch, vlakbij Place Pigalle. Het doet nog het meest denken aan een Van der Valk-restaurant langs de snelweg, waar het ruikt naar Wiener Schnitzel. Soms werken de (nog) niet opgemaakte travestieten zichtbaar op de lachspieren van de andere restaurantbezoekers. Bijna niemand oogt in het felle neonlicht even vrouwelijk als in het donker. De Braziliaanse Carmen begint haar snor te poederen. Als blijkt dat die niet snel genoeg verdwijnt, houdt ze tijdens het gesprek constant haar wijsvinger boven haar lip. De Peruaanse Elisa heeft cup dd en een taille van zeker 60 centimeter. Bijna 1,85 meter is ze. "Make-up werkt verslavend, eigenlijk net als drugs. Ik ken een dosis aan waarvan iemand die net begint van zijn stokje zou gaan. Tijd voor een gesprek heeft ze niet. "Een vriendin is met bloedvergiftiging opgenomen in het ziekenhuis. Te veel hormoonpreparaten geslikt." Haar college Marina vervolgt: "Het was een zware nacht. We hadden een razzia van La Red, de Parijse politie. Op zulke momenten komen ze onverwacht checken of je je nationaliteit wel kunt aantonen. Wie dat niet ken, verdwijnt drie dagen in de cel." Die politieacties verergeren het gevoel van onveiligheid onder de Parijse travestieten, dat toch al groot is door de schaamte en de illegale status van velen. Marina: "De eerste keer dat ik in de gevangenis terechtkwam dacht ik nog dat het "het paradijs in de jungle" was. Je hebt kleurentelevisie en er zijn goede doktoren, maar zodra ze doorhebben dat je een travestiet bent proberen ze je te vernederen.
Marina is 28, tien jaar geleden onderging ze in Ecuador een complete transformatie. Sinds drie jaar werkt ze in het bos. "Vrouw-zijn is mijn natuur, het was een wens die ik als kind al had. Ik voelde me ongelukkig als jongetje, gefrustreerd. De operatie heeft me tot nu toe 12.000 dollar gekost, en nu wil ik mijn baard nog laten weghalen. Door te werken kan ik dat net bekostigen. Mijn ouders hebben het soms moeilijk, maar mijn tien broers accepteren me allemaal." Wijzend op haar mobiele telefoon: "We hebben geregeld contact." Na lang aandringen is Lucia als een van de weinigen bereid haar privé-plek te laten zien. 's Nachts in het bos heeft ze niet meer den een transparant jurkje aan. Nu, met haar strakke Levi's spijkerbroek en lichtpaarse coltrui is ze nauwelijks herkenbaar. "Overdag ben ik een totaal ander mens, wil ik niets met het bos te maken hebben en droom ik over studeren; en over ooit een normaal leven leiden. Mijn collega's gaan vaak samen lunchen, maar ik ben liever alleen dan dat ik overdag aan mijn werk van de nacht wordt herinnerd. Lucia kwam uit Ecuador via Hamburg, Madrid en Barcelona in Parijs terecht. "We verdienen hier goed, maar zodra ik voldoende heb gespaard wil ik zo snel mogelijk stoppen. Ik ben vreselijk bang; elke avond voordat ik naar het Bois de Boulogne ga, bid ik tot God dat er niets met me zal gebeuren. Af en toe vallen er doden in het bos, en kortgeleden is een meisje met wie ik contact had overreden door een idioot. Ze heeft een kamer gehuurd in een armoedig appartementencomplex op 5 kilometer van het bos. Binnen staat een twijfelaar met een verlopen paarse sprei, aan de muur foto's van familie en vrienden. "Mijn familie weet wet ik doe; het maakt mijn moeder verschrikkelijk verdrietig, maar met het geld dat ik verdien ken ze zich dingen veroorloven waarvan ze anders alleen zou kunnen dromen. Ik heb zes broers en een zus, die gelukkig ver weg van deze wereld wonen. Leven op de straat is verschrikkelijk triest."
Ze wijst op een foto van haar vriend. "Hij is weggegaan, kon niet meer tegen mijn werk in het bos. Daarnaast wilde zijn familie niet accepteren dat ik geen vrouw ben. Het is eigenlijk altijd hetzelfde verhaal. Ik voel me honderd procent vrouw, maar me laten opereren is tegen mijn geloof en bovendien weet ik dat mijn familie zich tegen me zou keren. Ik voel me alleen, en verdrietig. Het zou helpen als ik steun had van mijn collega's. Maar hier bestaat geen vriendschap, daar staat de jaloezie tussen. Soms denk je dat je een band met iemand hebt, maar meestal vergis je je. Het is een verknipte wereld. Thuis heb ik een zielsvriendin. Zo'n vriendschap zul je hier nooit opbouwen."
In een café in de buurt van Place Pigalle vertelt Victoria dat bijna niemand het langer dan vijf jaar volhoudt in het bos. "Iedere dag gebeurt er wel iets. je moet je ogen overal hebben: hier (ze wijst op haar voorhoofd) en tegelijkertijd in je rug. Als ik voel dat de sfeer agressief wordt zoek ik een groep op, al opereer ik liever alleen. Er is veel jaloezie en onderlinge competitie. Fysiek en geestelijk is het werk zo zwaar, dat ik om de maand terugga naar mijn geboortedorp in Noord-Spanje. Mijn Spaanse vrienden weten alles over mijn bestaan hier en respecteren wet ik doe." Naast haar zit een timide jongen, haar vriend. "Of ik het erg vind dat Victoria in het bos werkt? Nee, zelf werk ik ook als hoer; voor mannen. We leven samen en geven elkaar adviezen. Victoria vult aan: "Zonder liefde kunnen we niet bestaan. Het mooie van mijn werk is dat ik mezelf kan zijn. Ik voel me op en top vrouwelijk. Misschien dat ik in de toekomst zelfs kinderen kan krijgen. Nee, dit leven zie ik niet als lijden. Ik ben transseksueel en hoer, niks bijzonders. Door mijn werk ken ik mijn levensdoel bereiken: een optimale vrouw te zijn." Om privacy-redenen ziin de namen in dit verhaal veranderd. Bron: Volkskrant Magazine, 10 februari 2001 |
||||||||||||||||||
